Ο Μαγικός Κόσμος του παιδικού βιβλίου: Μια ιστορία θα σας πω… (Το τριαντάφυλλο της αγάπης)

Μία ιστορία θα σας πω…

Το τριαντάφυλλο της αγάπης

Συγγραφέας: Λίτσα Ψαραύτη

Εικονογράφος: Αιμιλία Κονταίου

Εκδόσεις: Ψυχογιός

Χρονολογία έκδοσης: Ιανουάριος 2014

Ο λόγος που κάνει αυτό το βιβλίο «Το τριαντάφυλλο της αγάπης» να διαφέρει δεν είναι τόσο το γεγονός ότι μιλάει για τη απώλεια – για το θάνατο. Αυτός είναι ένας παράγοντας που το κάνει να έχει ένα μεγαλύτερο ειδικό βάρος. Αυτό, όμως, που το κάνει να ξεχωρίζει είναι ο τρόπος χειρισμού των λέξεων.

Στο «τριαντάφυλλο της αγάπης» η Λίτσα Ψαραύτη, για άλλη μια φορά, μιλάει ανοιχτά και καθαρά. Δεν φοβάται τις λέξεις και το καθετί το λέει με το όνομά του. Από την πρώτη κιόλας σελίδα, η γιαγιά της ηρωίδας αναφέρεται στα «γηρατειά» της και λίγες σελίδες πιο κάτω η γιαγιά λέει «μπορεί να πάω κοντά στον παππού» και η μικρή Μαρκέλλα απαντάει «η μαμά λέει ότι ο παππούς πέθανε και δε θα τον ξαναδούμε».

Είναι, ίσως, η πρώτη φορά που ιστορία για μικρές ηλικίες μιλάει τόσο ειλικρινά γι’ αυτό το θέμα. Χωρίς υπονοούμενα και πλάγιους τρόπους. Χρησιμοποιεί τις λέξεις που για τους ενήλικες είναι σκληρές και γεμάτες βάρος. Κι όμως, μες το κείμενο λειτουργούν. Λειτουργούν χωρίς να φορτίζουν περισσότερο από το φορτίο που ήδη υπάρχει. Θα μπορούσα να πω ότι τελικά βοηθούν στη αποφόρτιση του γεγονότος αυτού.

Τα παιδιά χρησιμοποιούν τέτοιες λέξεις όπως κάθε λέξη που υπάρχει και η έννοιά της τους βοηθάει να δίνουν ακρίβεια σε ό,τι λένε. Και αυτό μπορούμε να το δούμε απλώς παρατηρώντας τα: θα πουν «το σκυλάκι μου πέθανε» και όχι «πήγε στον ουρανό» ή «στον θεούλη». Αυτές είναι απαντήσεις που δίνουν οι μεγάλοι στην προσπάθειά τους να μειώσουν τον πόνο και τη θλίψη και να βεβαιώσουν ότι μετά το θάνατο όλα είναι καλά. Όμως, όπως αποδεικνύεται από τις ερωτήσεις των παιδιών, αυτό μάλλον τα μπερδεύει και τους δημιουργεί κι άλλες απορίες και ανησυχίες.

Εδώ, λοιπόν, έχουμε μία γιαγιά που στην αρχή μιλάει με την εγγονή της τη Μαρκέλλα και λίγες σελίδες μετά μαθαίνουμε ότι η γιαγιά «πέθανε ήρεμα στον ύπνο της». Παράλληλα με τη γιαγιά, υπάρχει κι άλλος ένας κύκλος ζωής, αυτός του τριαντάφυλλου: σε όλη την ιστορία το βλέπουμε να ξεκινάει ως μπουμπούκι, να ανθίζει και στο τέλος να πεθαίνει – μαραίνεται και να χάνονται τα πέταλά του. Συνδετικός κρίκος και των δύο, γιαγιάς και τριαντάφυλλου, με τη Μαρκέλλα είναι η αγάπη, η φροντίδα και η γνώση. Η Μαρκέλλα, με τη βοήθεια της γιαγιάς μαθαίνει για τον κύκλο της ζωής και την ομορφιά που μπορούν να έχουν όλα όταν έχουμε αγάπη. Όσο κι αν το καθετί πεθαίνει, αυτό που μένει είναι η αγάπη που τροφοδοτεί κάθε ενέργεια μετά.

Το βιβλίο κλείνει με τη Μαρκέλλα και τη μαμά της να συνεχίζουν τη ζωή τους έχοντας κρατήσει ό,τι όμορφο υπάρχει από τη γιαγιά και το τριαντάφυλλο μες τη σκέψη και την καρδιά τους.

Κλείνοντας κι εγώ, συμπληρώνω, λέγοντας κάτι ακόμα που με ικανοποίησε πολύ στην ιστορία αυτή και δεν είναι άλλο από την εικονογράφηση. Παρόλο που το θέμα είναι η απώλεια, η εικονογράφηση είναι γεμάτη ζωή! Καθόλου δεν έρχεται σε αντίθεση με την ιστορία, αλλά αυτό που θέλει να δείξει το δείχνει με χρώματα φωτεινά και αναδεικνύοντας τις θετικές πλευρές. Το κόκκινο του τριαντάφυλλου αλλά και άλλες αποχρώσεις του κυριαρχούν στην πλειοψηφία των σαλονιών ενώ από τα πρόσωπα λείπει η μελαγχολία. Μόνο σε συγκεκριμένες εκφράσεις φαίνεται θλίψη, αλλά πουθενά αλλού. Καμία εικόνα δεν χρωματίζεται με φορτίο θανάτου. Έτσι το κείμενο βοηθιέται στο να κατανοηθεί ακριβώς έτσι όπως είναι χωρίς να βαραίνει.

  

Την εικονογράφηση της στήλης έχει επιμεληθεί η Πωλίνα Παπανικολάου. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στον σύνδεσμο:

www.polinapapanikolaou.com

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Σχολίασε
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Μπορείτε να είστε πρώτος που θα αφήσει ένα σχόλιο

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.