Ο Μαγικός Κόσμος του παιδικού βιβλίου: Μία ιστορία θα σας πω… (Ο δικός μου ο παππούς/ Το ψάρι που το λέγανε Ουράνιο Τόξο)

Ο δικός μου ο παππούς

Συγγραφέας: Μάκης Τσίτας

Εικονογράφος: Λίλα Καλογέρη

Εκδόσεις: Πατάκης

Χρονολογία Έκδοσης: Απρίλιος 2019

 

Πόσο γλυκά και τρυφερά μπορεί να μιλήσει κάποιος για τον παππού του; Πόσες μνήμες και αναμνήσεις να κρατήσει και πώς να εκφράσει το δώρο αυτό; Γιατί η σχέση με τον παππού δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο πέρα από δώρο!

Ένας παππούς ακούει ό,τι έχει να πει το εγγόνι του, για τους φίλους, τον γάτο, το λιονταράκι, λύνει όλες τις απορίες, όσο παράξενες κι αν είναι, όση φαντασία κι αν χρειάζονται.

Ένας παππούς μιλάει για όλα στο εγγόνι του, για τα παιδικά του χρόνια, για τα ταξίδια που έχει κάνει και για αυτά που θα κάνει μαζί με το εγγόνι του.

Ένας παππούς ξέρει να διαβάζει με τον πιο ωραίο τρόπο τα παραμύθια και να αλλάζει τη φωνή του ταιριάζοντάς την σε κάθε ήρωα από κάθε ιστορία.

Ένας παππούς είναι πολύτιμος. Όχι μόνο για όσα κάνει με το εγγόνι του. ένας παππούς είναι πολύτιμος για τη σχέση που αναπτύσσει με το εγγόνι του, για την επαφή, την επικοινωνία, την αγάπη που έχει και προσφέρει με απλότητα στο εγγόνι του. Στη σχέση αυτή δεν έχει ούτε χαρακτηρίζεται από φανταχτερές εκφάνσεις. Χαρακτηρίζεται από αυθεντικότητα, από αυτό το ατόφιο και πηγαίο που έχουν οι σχέσεις καρδιάς. Και η σχέση ενός παππού με ένα εγγόνι έχει τέτοια χαρακτηριστικά!

 

Το ψάρι που το λέγανε Ουράνιο Τόξο

Συγγραφέας & Εικονογράφος: Marcus Pfister

Εκδόσεις: Πατάκης

Χρονολογία Έκδοσης: Σεπτέμβριος 2019

 

Το ψάρι «Ουράνιο Τόξο» ήταν ένα πανέμορφο ψάρι! Το όνομά του το είχαν βγάλει όλα τα άλλα ψάρια γιατί θαύμαζαν τα πολύχρωμα λέπια που ήταν επάνω του. Έλαμπε! Ήταν μοναδικό. Λάμβανε όλο τον θαυμασμό όλων των ψαριών του βυθού.

Μια μέρα, ένα ψαράκι ζήτησε να του χαρίσει ένα όμορφο λέπι για να στολιστεί και αυτό. Το Ουράνιο Τόξο αρνήθηκε κι η άρνησή του είχε ως αποτέλεσμα τη δυσαρέσκεια όλων των ψαριών του βυθού. Ξαφνικά, το πιο όμορφο ψάρι, δεν αναγνωριζόταν από κανέναν. Κανείς δεν γύριζε να το κοιτάξει.

Τι νόημα έχει η ομορφιά και το όποιο χάρισμα αν δεν μπορεί να μοιραστεί με τους γύρω μας;

Το Ουράνιο Τόξο έμεινε μόνο του. Χωρίς κανένας να νοιάζεται, χωρίς κανένας να κοιτάζει αυτό που πρόσφερε.

Το σημείο αυτό μου φάνηκε βαθιά φιλοσοφικό. Είναι η κατανόηση του γεγονότος ότι υπάρχουμε ανάμεσα σε άλλους. Ό,τι κι αν είμαστε, όποιες ιδιότητες κι αν έχουμε, τις έχουμε παρουσία άλλων. Καλλιεργούμε το καθετί μέσα μας και αυτό το εναποθέτουμε στους άλλους, στην παρουσία τους και συχνά στην κρίση τους. Οι άλλοι λειτουργούν σαν τους καθρέφτες όπου καθρεφτιζόμαστε μπροστά τους.

Το μικρό ψάρι, όταν κατάλαβε το λάθος του, ζήτησε μια συμβουλή. Στην πραγματικότητα ζήτησε να βρει τον τρόπο να ξαναείναι μέρος και μέλος της κοινωνίας των ψαριών. Το σοφό χταπόδι του έδωσε ως λύση να χαρίσει σε όλα τα ψάρια από ένα λέπι.

Και τι θα απογίνει η ομορφιά του; Άλλο ένα βαθύ ερώτημα…

Η κοινωνία «καταπίνει» (ή σε άλλες περιπτώσεις, καταπιέζει) τις μοναδικότητες ή όχι;

Αφού καθένας είναι μέρος ενός όλου – ενός συνόλου, το κάθε χάρισμα μοιράζεται σε όλους. Το μοίρασμα μπορεί να είναι κυριολεκτικό ή και μεταφορικό. Το κάθε λέπι που χαρίζει το Ουράνιο Τόξο είναι πραγματικότητα ή μια συμβολική πράξη.

Όπως και να έχει, αυτό που διαπιστώνουμε και από την ιστορία αλλά και από την πραγματικότητα και τη συνύπαρξή μας, κάθε μοίρασμα μας κάνει τελικά πιο πλούσιους! Καθετί που προσφέρουμε με την καρδιά μας είναι σαν να αβγατίζει τόσο στον έξω κόσμο όσο και μέσα μας! Φέρνει πλούτο εσωτερικό και ευτυχία!

 

Την εικονογράφηση της στήλης έχει επιμεληθεί η Πωλίνα Παπανικολάου. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στον σύνδεσμο:

www.polinapapanikolaou.eu

 

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Σχολίασε
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Μπορείτε να είστε πρώτος που θα αφήσει ένα σχόλιο

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.