Έντεκα μέρες του Απρίλη 1826 (Λιλή Λαμπρέλλη)

Ο ΜΑΓΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Βιβλία για νέους

 

«Έντεκα μέρες του Απρίλη 1826»
Συγγραφέας: Λιλή Λαμπρέλλη
Εικονογράφηση: Κατερίνα Βερούτσου
Εκδόσεις: Πατάκη
120 σελ.

 

Ήταν μια φορά μια πλωτή πόλη με τριάντα πύργους κι εφτά πύλες, χτισμένη ανάμεσα σε δυο λιμνοθάλασσες που γεννήθηκαν από δυο μεγάλους ποταμούς…. Έτσι ξεκινά η αφήγηση της κ.Λαμπρέλλη για τις έντεκα τελευταίες ημέρες της πολιορκίας του Μεσολογγίου. Μια αφήγηση για το πώς έζησε αυτές τις μέρες ένας Γελεκτσής. Οι Γελεκτσήδες ήταν μια ομάδα 90 περίπου εφήβων που βοήθησαν στην πολιορκία φορώντας μόνο το γιλέκο τους, χωρίς την κάπα, για να μην τους βαραίνει. Τα παιδιά αυτά είχαν επηρεαστεί από την τελετή του όρκου που έδωσε ο λόρδος Βύρωνας φορώντας την ελληνική φουστανέλα, πάνω στον τάφο του Μάρκου Μπότσαρη. Έτσι έδωσαν και κείνα όρκο να υπερασπιστούν την πατρίδα μέχρι θανάτου.

Η συγγραφέας αφιερώνει το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου στο Μάρκο. Ο Μάρκος είναι ένα αγόρι που έχασε τον πατέρα του και την αδερφή του την τελευταία χρονιά του πολέμου. Τον πατέρα του από βόμβα , την αδερφή από τις θέρμες. Έμεινε η μάνα πικραμένη , η μάνα που παρέλαβε μέσα σε μια ξένη κάπα τα κομμάτια του άντρα της και τον έθαψε μέσα σε ένα σεντόνι, και η δίχρονη αδερφή ,που έμοιαζε να έχει αντιληφθεί το θανατικό που έπεσε στην οικογένεια και γέρασε απότομα. Η συγγραφέας μας εντάσσει στη ζωή του μικρού της ήρωα- μας συστήνει τους ανθρώπους του Μάρκου : τον παππού, που έχασε την μνήμη του μετά το θάνατο των γιων και της εγγονής του , το γέρο-Λια , τον παραμυθά που μάζευε τα παιδιά και τους διηγιόταν ιστορίες των κλεφτών και του πολέμου, τον Ελβετό γιατρό Γιάννη Μάγερ που παντρεύτηκε Μεσολογγίτισσα, έκανε οικογένεια και μάθαινε γράμματα τα γειτονόπουλα, τον τυπογράφο Δημήτρη Μεσθενέ.

Σε κάθε ένα από τα μικρά κεφάλαια που ακολουθούν παρουσιάζονται τα γεγονότα από τις 2 έως και τις 12 Απριλίου 1826, όπως τα έζησε ο Μάρκος. Η έλλειψη τροφής, το στρατήγημα των πολιορκημένων για την έξοδο, η αποστολή αιτήματος των έγκλειστων για βοήθεια από τον Καραϊσκάκη και η αποτυχία του να προσεγγίσει το Μεσολόγγι και να το ενισχύσει με το στρατό του, η σύσκεψη της παραμονής πριν την έξοδο, στην οποία εμποδίστηκε η σφαγή των γυναικόπαιδων από τον επίσκοπο Ρωγών, Ιωσήφ, η οργάνωση της πόλης πριν την έξοδο, ο αποχαιρετισμός με όσους θα έμεναν πίσω- ασθενείς, πληγωμένους, ηλικιωμένους- η έξοδος , η ενέδρα του Μουστάμπεη στη ρίζα του βουνού και ο τελικός απολογισμός στη Δερβέκιστα.

Η συγγραφέας διηγείται αυτές τις τελευταίες μέρες , βασισμένη σε μαρτυρίες. Η ιστορία της έχει τη ζωντάνια των προφορικών αφηγήσεων , των μύθων και των θρύλων . Ακούς τα ντουφέκια που πολεμάνε, βλέπεις το αίμα που φεύγει στη θάλασσα, όταν ο Μάρκος ξεπλένει την κάπα μέσα στην οποία έφεραν το νεκρό σώμα του πατέρα του , νιώθεις την πείνα που σέρνεται μέσα στην πόλη, μυρίζεις την Άνοιξη – τον Απρίλη με τον Έρωτα που χορεύουν και γελούνε, όπως λέει ο ποιητής. Ακολουθείς το πλήθος στην έξοδο, βλέπεις το θάνατο της μάνας του Μάρκου, ακούς τον ήχο της ανατίναξης του σπιτιού του Καψάλη και σφίγγεις τα δόντια και προχωράς να σωθείς.

Θραύσματα ποιητικού λόγου υπάρχουν διάσπαρτα μέσα στο κείμενο : από το Θούριο του Ρήγα, τα κάλαντα, το δημοτικό τραγούδι «Παιδιά της Σαμαρίνας», αλλά και αποσπάσματα από τις ιστορικά διασωσμένες πηγές που εντάσσονται μέσα στη ροή της αφήγησης.

Η κ. Λαμπρέλλη κατορθώνει να μας μεταφέρει την εσωτερική συγκίνηση που προκαλείται από τη συνάντησή της με τα πρόσωπα της αφήγησης , αυτούς τους ήρωες , τους ανθρώπους που προτίμησαν να πεθάνουν έχοντας κατακτήσει την εσωτερική ελευθερία , αντί να ζήσουν μια ζωή σκλαβιάς και αιχμαλωσίας. Η σελίδα αυτή της Ιστορίας μεταφέρεται ζωντανά στα μάτια του αναγνώστη - η φρίκη, ο θάνατος, η απόγνωση, ο βουβός πόνος. Εξάλλου αυτό σημαίνει καλή αφήγηση: είναι αυτή που καταφέρνει να διεγείρει τη συγκίνηση, , τη φαντασία, να μιλάει στην καρδιά του αναγνώστη και να τον κάνει να μετέχει του βιώματος. Θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθούμε και στην εικονογράφηση της κ.Κατερίνας Βερούτσου, που με λιτό τρόπο συνόδεψε την αφήγηση. Τόσο το εξώφυλλο όσο και οι εικόνες στην αρχή κάθε κεφαλαίου παντρεύονται με το λόγο και δίνουν το δικό τους στίγμα.

Το ιστορικό αυτό αφήγημα αποτελεί ένα στεφάνι τιμής στο ηρώο των νεκρών Μεσολογγιτών και μια αφορμή να συναντηθούμε ξανά με την Ιστορία μας. Διαβάστε το στους έφηβους μαθητές σας οι δάσκαλοι και χαρίστε το στα παιδιά σας οι γονείς.

 

 

 

 

 

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Σχολίασε
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Μπορείτε να είστε πρώτος που θα αφήσει ένα σχόλιο

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.