Ο Μαγικός Κόσμος του παιδικού βιβλίου: Βιβλία στο κατώφλι (Γιατί κλαις;)

Γιατί κλαις;

 

Συγγραφέας: Βασίλης Αλεξάκης

Εικονογράφος: Νικόλας Ανδρικόπουλος

Εκδόσεις Μεταίχμιο

 

Το συγκεκριμένο εικονογραφημένο βιβλίο έπεσε στα χέρια μου πριν αρκετούς μήνες και ενώ με προσέλκυσε το ιδιαίτερο εξώφυλλο του, δεν είχα βρει τον χρόνο να το ξεφυλλίσω μέχρι τώρα. Διαβάζοντας το, με συγκλόνισε. Με ταρακούνησε. Με άγγιξε ως τα βάθη της ψυχής μου. Δεν το περίμενα, με βρήκε απροετοίμαστη. Όμως το βιβλίο του γνωστού συγγραφέα Βασίλη Αλεξάκη με τίτλο, «Γιατί κλαις;» και εικονογράφηση από τον επίσης διακεκριμένο Νικόλα Ανδρικόπουλο, με άφησε με πολλά συναισθήματα που απαιτούν επεξεργασία και σκέψη. Θα επιχειρήσω να κατανοήσω αυτό το λιτό αλλά τόσο δυνατό βιβλίο αποσυνθέτοντας τα στοιχεία που το κατατάσσουν ξεχωριστό.

Η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη, μιας μητέρας αυταρχικής με γλώσσα οπλισμένη με θυμό, αγανάκτηση, κατηγορία, με ατομικισμό. Μια γλώσσα που πετάει σφαίρες με κάθε λέξη. Μια γλώσσα που δε σταματάει, χτυπάει σαν αυτόματο όπλο. Ένα παραμιλητό κακοποιητικών λέξεων που στόχο έχουν ένα μικρό παιδί…το παιδί της. Το σιωπηλό παιδί δε μιλάει. Δεν τολμάει να βγάλει άχνα. Δεν προλαβαίνει και να θέλει με τα επανωτά χτυπήματα να του αφαιρούν κάθε λέξη απ’ το στόμα, όπως και κάθε κίνηση από το σώμα. Δεν εκφράζεται. Απλά κινείται σαν ένα φυσιολογικό παιδάκι. Έτσι το αντικρίζουμε εμείς οι αναγνώστες, διότι το παιδί που απειλείται από την ασταμάτητη, βίαιη λεκτική κακοποίηση της μαμάς του, δεν αντιδρά, απλά αναπνέει. Ζει και παίζει. Ζει και αναζητάει μια σοκολάτα. Ζει και πιάνει χώμα στο πάρκο. Ζει και χάνει το φτυαράκι του. Ζει και αρπάζει την μπάλα ενός άλλου παιδιού για να παίξει. Για να επικοινωνήσει κάπως. Για να έρθει σε επαφή με ένα άλλο παιδί ενώ του έχουν αφαιρεθεί οι λέξεις. Μέχρι που στο τέλος η σιωπή του παιδιού μετατρέπεται σε σιωπηλή κραυγή…σε κλάμα. Η αγανάκτηση του ξετρυπώνεται. Δε συγκρατείται άλλο. Εκφράζεται. Τότε μονάχα η μαμά του θα το κοιτάξει σαν μητέρα. Τότε μόνο θα αναρωτηθεί, «Γιατί κλαις;»

Το κείμενο του Βασίλη Αλεξάκη θα συγκινήσει όσο η εκπληκτική και περιγραφικότατη εικονογράφηση του Νικόλα Ανδρικόπουλου. Με λιτές γραμμές και έντονα χρώματα, ειδικά το κόκκινο του θυμού, του πάθους, της ζωής, του παιχνιδιού, συμβολίζονται όλα όσα ήδη αντικατοπτρίζονται από το έντονο, ατμοσφαιρικό τοπίο αυτού του μικρόκοσμου.

Το βιβλίο δεν θα συνιστούσα να διαβαστεί σε παιδιά αλλά είναι ένα βιβλίο για όλους τους γονείς. Να το διαβάσουν όχι με ενοχές αλλά με ανοιχτή καρδιά. Μόνο έτσι θα τους αγγίξει.

 

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Σχολίασε
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Μπορείτε να είστε πρώτος που θα αφήσει ένα σχόλιο

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.