Σκοταδισμός…Ο,τι δεν μας συμφέρει,γράφει ο Φώτης Θαλασσινός

ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΣ…Ο,ΤΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΣΥΜΦΕΡΕΙ

 

Καθόλου μεσαίωνας δεν ήταν η αφίσα που άνοιγε συζήτηση για το θέμα της άμβλωσης. Αυτή η συζήτηση είναι απ' τα πρώτα θέματα στην ατζέντα των θεωρητικών της βιοηθικής και της φιλοσοφίας. Οι αντικρουόμενες απόψεις μεταξύ των pro-lifers και των pro-choicers δεν έχουν καταλήξει πουθενά. Το να σταθούμε όλοι υπεύθυνα απέναντι στο ζήτημα δεν σημαίνει μεσαίωνα αλλά μία προσπάθεια για να αποφευχθούν κάποιες απ' τις εκατοντάδες χιλιάδες κάθε χρόνο ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες στην Ελλάδα. Νομίζω πως η αφισοκόλληση στο Μετρό της Αθήνας ήταν ένα συλλογικό αντικαθρέφτισμα της δίχως αντισυλληπτικά μέτρα σεξουαλικής ζωής πολλών κυρίως νέων αντρών και γυναικών. Οι pro-lifers υποστηρίζουν ότι η άμβλωση είναι ανθρωποκτονία γιατί το έμβρυο είναι άνθρωπος απ’ την στιγμή της σύλληψης του και γι’ αυτό φορέας συμφερόντων και δικαιωμάτων. Οι pro-choicers απ’ την άλλη πιστεύουν ότι το έμβρυο δεν είναι πρόσωπο και ως εκ τούτου δεν μπορεί να περιορίζει την γυναίκα ως προς τη χρήση του δικαιώματός της στην αυτοδιάθεση του σώματός της.

 

Η γυναίκα δεν είναι απλώς φορέας του εμβρύου. Η ζωή της είναι σε σχέση αλληλεξάρτησης μαζί του και πρέπει να αναλαμβάνουν από κοινού, με τον άντρα που συνευρέθηκε, την πλήρη ευθύνη της πράξης τους, εννοώ της άμβλωσης, γνωρίζοντας ταυτόχρονα και λαμβάνοντας υπόψιν τους το δικαίωμα του εμβρύου στη ζωή.

 

Οι pro-lifers αναφέρουν ότι δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ του αγέννητου εμβρύου και του γεννημένου βρέφους. Γι’ αυτούς μία γυναίκα με επιλόχειο κατάθλιψη θα μπορούσε κατά τα ειωθότα να γίνει και βρεφοκτόνος. Να διεκδικήσει το ανάλογο δικαίωμα. Το βρέφος εξαρτάται απόλυτα απ’ τη μητρική φροντίδα. Μπορεί να πιστοποιήσει κανένας ότι είναι ολοκληρωμένος άνθρωπος; Αυτά είναι πολύ λεπτά ζητήματα και κάποια θέματα οδηγούνται κρυφίως προς μια απόφαση αποποίησης ευθυνών. Η ηθική του ανθρώπου συρρικνώνεται διαρκώς ως προς τις υποχρεώσεις του. Γιατί να μας βαραίνει ένα χρέος μας όταν μπορούμε ν’ απαλλαχθούμε απ’ αυτό με μια απλή θεωρητική κατασκευή;

 

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πώς αισθάνεται ένα έμβρυο ή ένα μωρό. Δεν μπορούμε να πούμε μετά βεβαιότητας πότε ολοκληρώνεται η οντογένεση ενός εμβρύου σε βρέφος, ενός βρέφους σε νήπιο και ούτω καθεξής. Το έμβρυο είναι γι’ αυτή την πλευρά των στοχαστών (pro-lifers) ένα ανθρώπινο ον απ’ τη πρώτη στιγμή της σύλληψης. Δεν υπάρχει κάποιο στάδιο στην διάρκεια της κυοφορίας που να είναι περισσότερο άνθρωπος από κάποιο προγενέστερο. Οι pro-lifers θεωρούν ανήθικη την άμβλωση ειδικότερα απ’ το σημείο που το έμβρυο αρχίζει να εκπέμπει εγκεφαλικά κύματα κι έπειτα. Η εμφάνιση των κυμάτων σηματοδοτεί την ύπαρξη συνείδησης και αίσθησης. Κάποιοι άλλοι λένε ότι τα κύματα αυτά δεν τεκμαίρουν τίποτα σε σχέση με την αυτοσυνειδησία. Όμως αυτό το λένε δίχως αποδείξεις. Ούτε καν ενδείξεις έχουν. Μια απ’ τις πτυχές στην κυοφορία που ενδιαφέρει αυτή την πιο «συντηρητική» ομάδα διανοούμενων είναι ο χρόνος που ένα έμβρυο νιώθει τον πόνο. Υπάρχουν κάποιοι αντίδικοι τους που λένε ότι το έμβρυο πονάει μετά το πρώτο τρίμηνο μιας εγκυμοσύνης. Κανείς όμως δεν είναι στη θέση του στη μήτρα για να μας πει τί αισθάνεται σε όλα τα στάδια της ανάπτυξής του.

 

Οι pro-choicers έχουν σαν βασικό άξονα της συλλογιστικής τους τον χρονικό εντοπισμό του εμβρύου ως προσώπου. Υποστηρίζουν ότι απ’ τη στιγμή που κάποιο έμβρυο που είναι γενετικά άνθρωπος, στερείται τα χαρακτηριστικά ενός προσώπου, είναι ηθικό να ανακόπτεται η πορεία του για όσο διατηρεί τις ιδιότητες του μη προσώπου. Για αυτούς τους υποστηρικτές της άμβλωσης το έμβρυο δεν είναι άνθρωπος. Δεν πονά, δεν καταλαβαίνει, δεν έχει ιστορικό εμπειριών, δεν θέλει να απολαύσει την ζωή. Άρα σκοτώνουμε και τα παιδιά που γεννιούνται με διάφορες μορφές νοητικής υστέρησης ή ασθένειες που τα κατατάσσουν σε ανθρώπινα όντα με περιγραφική προσωπικότητα; Περιγραφική προσωπικότητα είναι εκείνη την οποία έχουν άτομα που δεν μπορούν να διακρίνουν τα συμφέροντα και τα δικαιώματα τους. Παιδιά με βαριές ψυχικές και νοητικές αναπηρίες πρέπει να μπαίνουν σε κάποια διαδικασία ευγονικής; Τελικά που είναι ο σκοταδισμός; Και πάλι την απάντηση θα την δώσει η εποχή μας. Την άμβλωση την δικαιώνει ο σύγχρονος τρόπος ζωής. Ο υπερπληθυσμός στην γη, η θέληση του γονέα να μεγαλώσει ένα παιδί όταν αυτός το επιλέξει και όταν μπορεί να του προσφέρει τα καλύτερα. Την δικαιώνει και η απερισκεψία, η αμέλεια, η αναζήτηση περισσότερης ηδονής κατά τη διάρκεια του σεξ.

 

 Κείμενο: Φώτης Θαλασσινός.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Σχολίασε
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Μπορείτε να είστε πρώτος που θα αφήσει ένα σχόλιο

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.