O Μαγικός Κόσμος του παιδικού βιβλίου: Μια ιστορία θα σας πω… (Ο Φήτα)

Μία ιστορία θα σας πω…

Ο Φήτα

Συγγραφέας: Βαγγέλης Ηλιόπουλος

Εικονογράφος: Πέτρος Χριστούλιας

Εκδόσεις: Πατάκη

Χρονολογία έκδοσης: Δεκέμβριος 2013

Αν ψάχναμε τον ορισμό του τι είναι πραγματικότητα θα βλέπαμε ότι πραγματικότητα είναι το σύνολο των υπαρκτών πραγμάτων, καταστάσεων, κ.λπ. όπως αυτά γίνονται αντιληπτά και ορίζονται. Τι γίνεται όμως με τα παιδιά που πολύ συχνά η αντίληψή τους γι’ αυτή είναι λίγο ως πολύ διαφορετική από τη δική μας; Τι συμβαίνει όταν απλά και κοινά αποδεκτά πράγματα ορίζονται ξανά αλλά με άλλον τρόπο με αποτέλεσμα τη δημιουργία νέου – διαφορετικού κόσμου που μπορεί να έρθει σε αντίθεση, αν όχι σε σύγκρουση, με τον δικό μας κόσμο και τον τρόπο που τον έχουμε ορίσει εμείς;

Αυτό είναι, λοιπόν, αυτό που συμβαίνει στην ιστορία του Φήτα. Ο ήρωάς μας ο Φώτης, μαθητής της πρώτης δημοτικού, αποφασίζει ότι τα γράμματα που έχει το ελληνικό αλφάβητο δεν είναι είκοσι τέσσερα αλλά είκοσι πέντε, επειδή μετά το θήτα, που τον μπερδεύει και τον δυσκολεύει, υπάρχει το φήτα που γι’ αυτόν είναι πολύ πιο βολικό και συνεργάσιμο! Στο μυαλό του Φώτη αποκτά οντότητα και η μορφή του είναι τέτοια που τρόπον τινά μπορεί να παίξει μαζί του.

Όπως είναι αναμενόμενο, το δημιούργημα αυτό του Φώτη τον φέρνει σε αντίθεση με αυτά που πρέπει να του μάθει η δασκάλα του. Κι αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο. Τα παιδιά μας έρχονται σε έναν κόσμο ήδη ορισμένο, που όλοι αποδέχονται και συμφωνούν με τα αξιώματά του. Τα παιδιά από την άλλη μη γνωρίζοντας αυτή τη σύμβαση και όντας απόλυτα δημιουργικά προσπαθούν να τον καταλάβουν ορίζοντάς τον από την αρχή. Κι εδώ, θεωρώ ότι είναι το δύσκολο σημείο όπου ένας ενήλικας πρέπει με εξυπνάδα και ευελιξία να βοηθήσει το παιδί ώστε και να αποδεχτεί τις συμβάσεις αυτές αλλά και να μη χάσει τη δημιουργικότητα και φαντασία του.

Ας επιστρέψουμε όμως στην ιστορία να δούμε τι γίνεται τελικά. Χωρίς πλατειασμούς και κατάκριση δίνονται τα βασικά χαρακτηριστικά των παιδιών και των ενηλίκων: απ’ τη μία τα παιδιά με τη δίψα και τη ζωντάνια τους και από την άλλη οι ενήλικες με τις παγιωμένες και άκαμπτες, συχνά, αντιλήψεις. Η σύγκρουση αρχικά εντείνεται όταν ο μικρός Φώτης βρίσκει και συνομιλεί με τον γλωσσολόγο, που από τη μορφή του θεωρεί ότι είναι κουρασμένος αλλά και είδος προς εξαφάνιση, όμως μετά γεφυρώνεται μιας και ο γλωσσολόγος βρίσκει μια εναλλακτική λύση για να διοχετεύσει ο Φώτης τη δημιουργικότητά του.

Την λύση – απάντηση του γλωσσολόγου δεν θα την αποκαλύψω. Αυτό, όμως, που μπορώ με βεβαιότητα να πω είναι ότι ο Βαγγέλης Ηλιόπουλος έχοντας τη διπλή ιδιότητα, τη γνώση και την εμπειρία του δασκάλου και του συγγραφέα, ξέρει να ακούει τα παιδιά και χωρίς να τα ακυρώνει, αξιοποιεί τη φαντασία τους και τα στρέφει σε άλλες μορφές δημιουργίας και τέχνης.

Κλείνοντας το βιβλίο, τα παιδιά, με την καθοδήγηση των μεγάλων, έχουν το ερέθισμα να ψάξουν και να βρουν ανθρώπους – δημιουργούς αλλά και μορφές τέχνης του λόγου. Μένουν με την πεποίθηση ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο σκληροπυρηνικά και ότι υπάρχουν διέξοδοι -και είναι θεμιτό αυτό- που μπορούν να διοχετεύσουν τη φαντασία τους χωρίς να έρχονται σε σύγκρουση με κανέναν. Και αυτό είναι κάτι που κάθε ενήλικας, είτε είναι γονιός είτε δάσκαλος είτε οτιδήποτε άλλο, μπορεί και πρέπει όχι μόνο να σέβεται αλλά και να ωθεί τα παιδιά σε αυτό. 

Την εικονογράφηση της στήλης έχει επιμεληθεί η Πωλίνα Παπανικολάου. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στον σύνδεσμο:

www.polinapapanikolaou.com

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Σχολίασε
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Μπορείτε να είστε πρώτος που θα αφήσει ένα σχόλιο

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.