Ο Μαγικός Κόσμος του παιδικού βιβλίου: Μια ιστορία θα σας πω (Καπετάνιος στην μπανιέρα, Η τίγρη της Έμιλυ)

Μία ιστορία θα σας πω…

Καπετάνιος στην μπανιέρα

Συγγραφέας: Δήμητρα Π. Πυργελή

Εικονογράφος: Αιμιλία Κονταίου

Εκδόσεις: Καλειδοσκόπιο

Χρονολογία έκδοσης: 2014

Ο μικρός μας ήρωας, σε δέκα ημέρες έχει τα γενέθλιά του κι οι γονείς του περιμένουν να ακούσουν το δώρο που θα ήθελε να του κάνουν. Εκείνος, μετά από αρκετή σκέψη τους λέει ότι αυτή τη φορά δεν θέλει ούτε ρούχα ούτε παιχνίδια αλλά κάτι πολύ διαφορετικό: ένα θαλασσινό πάρτι! Κι αυτό γιατί η μεγάλη αγάπη του ήρωά μας είναι η θάλασσα. Γεμίζει την μπανιέρα του και φαντάζεται ότι είναι καπετάνιος σε κρουαζιερόπλοια και περνάει μέσα από θάλασσες και ωκεανούς. Η πρώτη αντίδραση, της μητέρας του δεν ήταν θετική. Όμως με τη βοήθεια και τη στήριξη του πατέρα του, πείθουν τη μαμά και οργανώνουν το πάρτι που ονειρεύεται ο μικρός. Πρώτα γίνονται οι προετοιμασίες: μαγειρεύουν, ετοιμάζουν προσκλήσεις, τραγουδούν, παίζουν, ετοιμάζουν εκπλήξεις, μέχρι που το πάρτι γίνεται!

Μέσα από τη φωνή του ήρωα, η Δήμητρα Πυργελή προβάλει και αναδεικνύει τον εσωτερικό του κόσμο και τον τρόπο που εκείνος αντιλαμβάνεται το καθετί γύρω του. Όλα χαρακτηρίζονται από απλότητα και γνησιότητα. Όλα είναι εφικτά και όλα μπορούν να γεμίσουν χρώματα: αυτά τα έντονα χρώματα, τα γεμάτα ζωή, αισιοδοξία και φως. Γιατί στα μάτια του μικρού, αν και υπάρχουν δυσκολίες, με λίγη βοήθεια, υπάρχει η δυνατότητα να γίνουν ιδανικά, ή μάλλον στην περίπτωσή μας, ονειρικά. Είναι αυτά τα παράλληλα σύμπαντα που επινοούν τα παιδιά και θέτουν εκεί μέσα τους εαυτούς τους ως πρωταγωνιστές. Γίνονται οι ήρωες και οι πρωταγωνιστές στη σκηνή που κάθε μέρα διαλέγουν να παίζουν, στη σκηνή που μέσα σε ασφαλή και οριοθετημένα πλαίσια, τους κάνει να ζουν και να μαθαίνουν – να αποκτούν εμπειρίες για την όντως ζωή – αυτή που θα κληθούν να ζήσουν αργότερα.

Η ιστορία εξελίσσεται με τρόπο αβίαστο. Η σημείωση, σε κάποιες σελίδες, των ημερών (για παράδειγμα: «Σάββατο απόγευμα, πριν τα γενέθλια») κάνει το κείμενο πιο οικείο, φέρνοντάς το πιο κοντά στην πραγματικότητα των μικρών αναγνωστών. Αντίστοιχα λειτουργούν και οι διάλογοι και τα ποιηματάκια όπου το ζωντανεύουν ακόμα περισσότερο όπως και η εικονογράφηση που, ενώ τα πάντα εκτυλίσσονται σε εσωτερικούς χώρους, υπάρχει έντονη η αίσθηση ότι βρισκόμαστε και παίζουμε στη θάλασσα.

 Μία ιστορία θα σας πω…

Η τίγρη της Έμιλυ

Συγγραφέας – εικονογράφος: MiriamLatimer

Εκδόσεις: Επόμενος Σταθμός

Χρονολογία έκδοσης: Σεπτέμβριος 2008

Η Έμιλυ είναι ένα μικρό κι ατίθασο κοριτσάκι. Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι που δεν της αρέσει, από τον θυμό της και το πείσμα της, βγάζει έναν τεράστιο και τρομακτικό βρυχηθμό και μεταμορφώνεται σε τίγρη που κάνει σκανταλιές και ζημιές. Αυτό συνεχίζεται πολύ καιρό μέχρι που μια μέρα έρχεται η γιαγιά στο σπίτι. Βλέπει την κατάσταση και ζητάει από την Έμιλυ να πάνε στο δωμάτιό της να της πει ένα μυστικό. Τότε η γιαγιά βρυχιέται κι εκείνη σαν τίγρης! Η Έμιλυ τρομάζει αλλά η γιαγιά της εξηγεί ότι έχει διαλέξει να μεταμορφώνεται σε χαρούμενη τίγρη και όχι θυμωμένη. Έτσι ξεκίνησε ένα «ταξίδι» με την Έμιλυ και τη γιαγιά. Ένα ταξίδι χαράς και παιχνιδιού που δεν υπήρχε πλέον κανένας λόγος να βρυχιούνται θυμωμένα.

Η Έμιλυ της ιστορίας αυτής, δεν είναι παρά ένα κοριτσάκι που απλά θέλει να γίνονται όλα τα χατίρια του κι όταν αυτό δεν μπορεί να γίνει, τότε χρησιμοποιεί τα μεγάλα μέσα που πάντα πείθουν ή μάλλον επιβάλλονται: κι αυτό δεν είναι άλλο από τις φωνές και τις τσιρίδες που κάθε ένα παιδί δοκιμάζει να χρησιμοποιεί ως τρόπο εξαναγκασμού. Κι αυτό συνήθως αποδίδει. Οι γονείς, με τη δικαιολογία να αποφύγουν τις φωνές, αποδέχονται ό,τι ζητάει το μικρό τους παιδί με αποτέλεσμα να του μαθαίνουν με τη αποδοχή της συμπεριφοράς αυτή ότι ο τρόπος αυτός είναι κάτι αποδεκτό και όποτε χρησιμοποιείται έχει και θα έχει επιτυχία! Συνεπώς, από κάποιο σημείο και μετά, δεν μπορούν να ελέγξουν τα νεύρα και τις απαιτήσεις των παιδιών τους.

Ευτυχώς, στην περίπτωσή μας υπάρχει μια γιαγιά! Η γιαγιά στην αρχή μιλάει στη γλώσσα της μικρής (βρυχιέται έντονα) και μετά εξηγεί στη μικρή έναν άλλο – διαφορετικό τρόπο επικοινωνίας: τον βρυχηθμό της χαράς. Κι η Έμιλυ ενθουσιάζεται. Νιώθει ότι έχει κοντά της κάποιον που την καταλαβαίνει, που μπορεί να επικοινωνήσει μαζί του και να μάθει από αυτόν. Άλλωστε, η γιαγιά δεν έκανε κάτι διαφορετικό από αυτό. Της μίλησε ισότιμα, της έδειξε πραγματική αποδοχή και δρόμους – τρόπους να λύνει τα προβλήματά της. Γιατί, ακόμα κι όταν τα παιδιά επιλέγουν να γίνονται κακότροπα και να επιβάλλονται έτσι, απ’ την άλλη αντιλαμβάνονται ότι με τον τρόπο αυτό ναι μεν πετυχαίνουν αυτό που θέλουν αλλά από την άλλη αποξενώνονται από το περιβάλλον τους και γίνονται αντιπαθή.

Την εικονογράφηση της στήλης έχει επιμεληθεί η Πωλίνα Παπανικολάου. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στον σύνδεσμο:

www.polinapapanikolaou.com

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Σχολίασε
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Μπορείτε να είστε πρώτος που θα αφήσει ένα σχόλιο

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.