Ο Μαγικός Κόσμος του παιδικού βιβλίου: Μια ιστορία θα σας πω… (Τα Χριστούγεννα έρχονται / Το σκοτάδι φοβάται τον Νικόλα / Μια κόκκινη κλωστή κι ένα παρδαλό νησί)

Μία ιστορία θα σας πω…

 

Τα Χριστούγεννα έρχονται

 

Συγγραφέας: Γιάννης Κοντός

Εικονογράφος: Αλέκος Φασιανός

Εκδόσεις: Κέδρος

Χρονολογία έκδοσης: 2004

 

 

Πλησιάζουν οι γιορτές. Ο ουρανός άνοιξε τα παράθυρά του και το χιόνι άρχισε να πέφτει. Τα αστέρια παίζουν κρυφτό και το φεγγάρι ακουμπάει στη καμινάδα του σπιτιού του Γιαννάκη, την ώρα που εκείνος προσπαθεί να κοιμηθεί. Παρόμοια και στο παλιό – νεοκλασικό σπίτι, στο κέντρο της Αθήνας, που μοσχοβολάει από τα τσουρέκια που ψήνει η μαμά του. Οι γονείς του Γιαννάκη δουλεύουν πολύ έτσι περιμένουν τις γιορτές των Χριστουγέννων για να βρεθούν όλοι μαζί, να ανταλλάξουν δώρα και να δουν συγγενείς και φίλους. Ακόμα κι ο Άγιος Βασίλης εμφανίζεται και τον παίρνει αγκαλιά! Τη στιγμή που συμβαίνουν όλα αυτά, βαθιά μέσα στη γη είναι τα καλικαντζαράκια που ετοιμάζονται για τις χριστουγεννιάτικες ζαβολιές τους: βράζουν λάδι και σπόρους και τροχίζουν το πριόνι που θα προσπαθήσουν για άλλη μια φορά να κόψουν το δέντρο της γης. Τις νύχτες, που ανεβαίνουν στη γη, μπαίνουν από τις καμινάδες στις κουζίνες των σπιτιών, σπάνε τα αβγά, χύνουν στο πάτωμα το αλεύρι, αφήνουν τις βρύσες ανοιχτές , σπάνε τα πιάτα και κάνουν ζημιές…        

 

Δύο ιστορίες που κινούνται παράλληλα. Μία που μιλάει για τον τρόπο που περνάνε οι οικογένειες τις γιορτές των Χριστουγέννων και άλλη μία για τον θρύλο με τους καλικάντζαρους. και οι δύο ιστορίες μπλέκονται η μία με την άλλη χωρίς όμως να επηρεάζονται μεταξύ τους. Με ήρεμες και χωρίς εντάσεις περιγραφές, χωρίς διαλόγους ή άλλη δράση παρουσιάζονται οι διαφορετικές πραγματικότητες και τα διαφορετικά “πρόσωπα” που παίρνουν τα Χριστούγεννα στον τόπο μας. Πρόσωπα που δεν βλέπουμε μαζί ή μάλλον με το πέρασμα του χρόνου και λόγω των γρήγορων ρυθμών της ζωής αλλάζουν, ξεχνιούνται και λίγο λίγο σβήνουν. Κι αυτό συμβαίνει σε τέτοιο βαθμό που υπάρχει ο κίνδυνος τα παιδιά μας όχι μόνο να μην έρθουν ποτέ σε επαφή αλλά και να μην τα λάβουν ως πληροφορία.

Κοντά στην ιστορία του Κοντού είναι και οι εικόνες του Αλέκου Φασιανού. Μονόχρωμα σαλόνια και μορφές σχεδιασμένες με λιτές γραμμές, πλούσιες σε ένταση, κίνηση και συναισθήματα. Σκηνές από τη ζωή και την καθημερινότητα των ανθρώπων και μορφές φανταστικές ή παρμένες από την ιστορία του τόπου και τη μυθολογία.      

 

Το σκοτάδι φοβάται τον Νικόλα

 

Συγγραφέας: Αντώνης Παπαθεοδούλου

Εικονογράφος: Γιώργο Σγουρός

Εκδόσεις: Μίνωας

Χρονολογία έκδοσης: Σεπτέμβριος 2013

 

 

Ο Νικόλας είναι ένα ατρόμητο παιδί που αν του δινόταν η ευκαιρία θα έκανε τρομερά πράγματα, όπως να σώσει κάποιον από τη φωτιά ή να μείνει στη ζούγκλα με άγρια θηρία. Παρόλα αυτά, ο Νικόλας έχει έναν μεγάλο φόβο. Φοβάται το σκοτάδι. Νομίζει ότι ακούει ήχους, πως βλέπει σκιές, ότι κρύβονται τερατάκια… Έτσι, μια μέρα, απ’ τον φόβο του φώναξε τον μπαμπά του. Εκείνος, όταν έμαθε για την ανησυχία του Νικόλα, ενθουσιάστηκε! Του είπε ότι αυτό σημαίνει πως κρατάει το μεγάλο όπλο του φόβου που δεν είναι άλλο από αυτό που κάνει τα ζώα στη ζούγκλα να προστατεύουν τον εαυτό τους από κάθε κίνδυνο. Ο Νικόλας εντυπωσιάστηκε, όμως, προς μεγάλη έκπληξη κατάλαβε ότι εκείνος δεν το χρειαζόταν αυτό γιατί το σπίτι είναι ασφαλές και είναι συνέχεια μαζί με τους γονείς του που τον προστατεύουν. Ο μπαμπάς του συνέχισε και του μίλησε για την φαντασία και την ικανότητά του να πλάθει ιστορίες αλλά και για το φως που διαλύει το σκοτάδι και εξαφανίζει όλα τα πλάσματα της φαντασίας. Μετά από όλα αυτά, είναι περιττό να πω ότι ο Νικόλας άρχισε να κοιμάται και από τότε κάθε βράδυ κοιμάται ήρεμα και βαθιά.  

 

Με μια τελείως διαφορετική ματιά αντιμετωπίζεται σε αυτή την ιστορία το θέμα του φόβου για το σκοτάδι. Ο Αντώνης Παπαθεοδούλου ούτε τον υπερεκτιμά ούτε τον υποτιμά. Αντίθετα τον αντιμετωπίζει σαν να είναι παιχνίδι, με χιούμορ και ειλικρίνεια. Κάθε παιδί, στην πορεία της ανάπτυξή του έρχεται αντιμέτωπο με τέτοιου είδους φόβους. Το σύνηθες είναι ή να δίνεται τόση σημασία σε αυτούς με συνέπεια να εντείνονται και να δυναμώνουν και το παιδί να φτάνει στο σημείο (χωρίς να το συνειδητοποιεί) να ζητάει (και τελικά να εισπράττει) την προσοχή και τη συμπόνια των γονιών του ή, στο άλλο άκρο, η αντίδραση, η άρνηση και η υποτίμησή τους από το περιβάλλον των παιδιών να φέρνει στα παιδιά ακόμα μεγαλύτερη ανασφάλεια και ενοχές. Στην περίπτωσή μας γίνεται αντιστροφή: με απλό και σαφή τρόπο, αναγνωρίζεται και υπάρχει κατανόηση στο συναίσθημα του παιδιού. Χωρίς επιπρόσθετη συναισθηματική φόρτιση ο γονιός δίνει όλες τις πληροφορίες που μπορούν να βοηθήσουν το παιδί να δει και να αντιμετωπίσει αυτό που νιώθει και τέλος παρέχει τις κατάλληλες συνθήκες στο παιδί ώστε να αντιμετωπίσει και ουσιαστικά να ελέγξει μόνο του την κατάσταση, να βελτιώσει την αυτοεικόνα του και να αποκτήσει ξανά αυτοπεποίθηση. Γιατί, αν το εξετάσουμε καλύτερα, τα παιδιά δε χρειάζονται κάτι διαφορετικό ως αντιμετώπιση για να βρουν τρόπο να απεγκλωβιστούν από ό,τι πλάθει το μυαλό και η φαντασία τους αλλά και οι γονείς θα έκαναν την καλύτερη δουλειά αν κατάφερναν να έχουν την στάση του μπαμπά του Νικόλα. 

 

Μία κόκκινη κλωστή κι ένα παρδαλό νησί!

 

Συγγραφέας & Εικονογράφος: Λιάνα Δενεζάκη

Εκδόσεις: Α.Α.Λιβάνη

Χρονολογία έκδοσης: 2011

 

 

Στον Μάλο αρέσουν τα παρδαλά χρώματα και τα όνειρα. Όμως δεν αντέχει καθόλου τη μουσική. Ζει στο Τσίτιλι, ένα νησί γεμάτο μουσική, μελωδίες και απαλά χρώματα. Ό,τι κάνουν το κάνουν τραγουδώντας και δεν συμφωνούν ποτέ με τον Μάλο που όλο ονειρεύεται και ζωγραφίζει. Μια μέρα, μια καλή νεράιδα έριξε ένα αστέρι στη θάλασσα, ο Μάλο ανέβηκε επάνω του κι άρχισε ευτυχισμένος να ταξιδεύει. Πέρασαν οι ώρες και το αστέρι με τον Μάλο είχε απομακρυνθεί πολύ. Κάποια στιγμή συνάντησε ένα πλάσμα που αντί για κεφάλι είχε φως και αντί για πόδια ουρά ψαριού. Ήταν ένα πειρατικό καράβι που είχε βάλει σκοπό να τον πάρει για όμηρο. Στο καράβι ήταν η Φρουνέλα. Αντίθετα με τον Μάλο, η Φρουνέλα λατρεύει τη μουσική και τα απαλά χρώματα ενώ δεν μπορεί να ακούσει για πινέλα. Όμως κι εκείνη ζει σε ένα νησί που το μόνο που κάνουν είναι να ζωγραφίζουν με έντονα χρώματα και να ζητούν ησυχία για να συγκεντρώνονται στο έργο τους.

Με το που βρέθηκαν οι δύο ήρωές μας ξεκίνησαν να λογομαχούν, να παλεύουν για το τι είναι πιο όμορφο και πιο σημαντικό, τα όνειρα και η ζωγραφική ή η μουσική. Τελικά, όπως συμβαίνει στα παραμύθια έτσι κι εδώ, το τέλος ήταν καλό. Τα δυο νησιά ενώθηκαν. Όχι έτσι εύκολα και απλά αλλά με προσπάθεια και κατάλαβαν όλοι ότι όλα είναι εξίσου όμορφα και σημαντικά. Βέβαια, μερικές φορές εκνευρίζονταν μεταξύ τους αλλά αυτό ποτέ δεν κράταγε για πολύ. 

 

Καθένα από τα δύο παιδιά είχε γεννηθεί σε περιβάλλον με πολύ διαφορετικές συνήθειες και διαφορετική αντίληψη για το ωραίο και το επιθυμητό και κάθε παιδί είχε κλίση που ερχόταν σε αντίθεση με ό,τι πίστευαν στον τόπο του. Όμως κανένα από τα δύο παιδιά δεν το έβαλε κάτω. Κανένα δεν άφησε το όνειρό του ούτε συμβιβάστηκε. Απλά συνέχισαν να προσπαθούν με κάθε τρόπο να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα. Όταν συναντήθηκαν η γνωριμία τους έγινε με ένταση και έφερε στην επιφάνεια όλη τη λαχτάρα των παιδιών να υπερασπιστούν αυτό που πίστευαν και αγαπούσαν. Το γεγονός ότι και οι δύο προέρχονταν από έναν τόπο που ήθελε από αυτούς κάτι τελείως διαφορετικό βοήθησε να δοθεί η λύση η οποία δεν ήταν άλλη από το να δει ο ένας την πλευρά και τη ζωή του άλλου και να τη δεχτεί. Τα δυο νησιά ενώθηκαν και οι κάτοικοι έμαθαν να ζουν ο καθένας με τον άλλο χωρίς να ενοχλούνται ή να ακυρώνουν τις επιθυμίες τους. Με πολύ όμορφο τρόπο, η ιστορία αυτή της Δενεζάκη δείχνει πόσο διαφορετικοί είμαστε μεταξύ μας αλλά και πόσο όμορφα μπορούμε να δέσουμε και να συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλο αρκεί να υπάρχει η πρόθεση και κοινή προσπάθεια.

 

           

Την εικονογράφηση της στήλης έχει επιμεληθεί η Πωλίνα Παπανικολάου. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στον σύνδεσμο:

www.polinapapanikolaou.com

 

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Σχολίασε
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Μπορείτε να είστε πρώτος που θα αφήσει ένα σχόλιο

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.