Ο Μαγικός Κόσμος του παιδικού βιβλίου: Μια ιστορία θα σας πω… (Ο Αλέκος στη Χώρα των Παθημάτων…)

Μία ιστορία θα σας πω…

Ο Αλέκος στη Χώρα των Παθημάτων

Συγγραφέας: Γιώτα Αλεξάνδρου

Εικονογράφος: Χρήστος Δήμος

Εκδόσεις: Ψυχογιός

Σειρά: Φραουλίτσα

Χρονολογία έκδοσης: Νοέμβριος 2013

Ο Αλέκος είναι ένα παιδί θαύμα! Έχει ένα άπληστο ενδιαφέρον για τη ζωή: θέλει με κάθε τρόπο να την ανακαλύψει και να της δώσει τη δική του ξεχωριστή χροιά… Ο τρόπος αυτός, βέβαια, φέρνει σε δύσκολη θέση (αν μπορεί να το πει κανείς έτσι) τα ζώα και τα ζωύφια με τα οποία ασχολείται μαζί τους. Μάλλον βασανιστήρια περνούν με την ευρηματικότητά του παρά οτιδήποτε άλλο. Ο Αλέκος όμως δεν μπορεί αυτό να το αντιληφθεί. Θεωρεί ότι τα βοηθάει και τα κάνει να χαίρονται και να διασκεδάζουν.

Τα πράγματα αλλάζουν δραστικά τη στιγμή που βρίσκεται στο δάσος, πιάνει μια πεταλουδίτσα και είναι έτοιμος να πειραματιστεί μαζί της: αρχίζει να νιώθει μικροσκοπικός ενώ όλα γύρω του παίρνουν γιγαντιαίες διαστάσεις. Χωρίς να καταλάβει το πώς, οι ρόλοι και οι όροι αντιστρέφονται. Η μικρή αδύναμη πεταλούδα, όπως και κάθε άλλο ζωύφιο που είχε βρεθεί άλλοτε στα χέρια του, γίνεται τεράστιο που τον απειλεί. Η ειρωνεία είναι ότι κάθε ζώο απειλεί και κάνει στον Αλέκο ό,τι είχε κάνει κι εκείνος σε αυτό. Κι ο Αλέκος κλαίει, φωνάζει, ουρλιάζει και εκλιπαρεί για βοήθεια…

Ευτυχώς, για καλή του τύχη ανακαλύπτει ότι όλα αυτά δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα κακό όνειρο. Είναι ασφαλής στο σπίτι του παππού, εκεί όπου του αρέσει να βρίσκεται και να κάνει τα πειράματά του. Και μετά από όλα αυτά παίρνει μια μεγάλη απόφαση: να μην ξαναπειράξει ποτέ ζωντανό οργανισμό.

Ο Αλέκος με τα παθήματά του είναι, θεωρώ, μία από τις λίγες – ελάχιστες – ιστορίες που υπάρχουν που μπορούν να σοκάρουν ένα παιδί. Και το λέω αυτό χωρίς να χρωματίζω αρνητικά το σχόλιό μου. Τα παιδιά έχουν την τάση να ταυτίζονται και να θεωρούν αληθινά τα περισσότερα από αυτά που διαβάζουν. Ή μάλλον, για να το πούμε πιο σωστά, υπάρχει η αντίληψη από τα παιδιά ότι αυτό που γράφει ένα βιβλίο είναι το σωστό, θεμιτό, αυτό που διδάσκει, που έχει να πει και να δείξει, με ήρωες «καλούς» που μάχονται για την ανάδειξη του καλού ενώ περνούν από πολλές δυσκολίες αλλά τελικά βγαίνουν νικητές.

Εδώ γίνεται αντιστροφή. Η συμπεριφορά του Αλέκου μπορεί να χαρακτηριστεί ως μη επιθυμητή. Τα παιδιά που την ακούν, αμφιβάλλουν και κρίνουν αρνητικά τη στάση του. Κι εδώ μπορεί να γίνει το σχόλιο: τι καλύτερος και πιο ενδεδειγμένος τρόπος για να «διδάξεις» ένα παιδί ότι μια συμπεριφορά δεν είναι επιθυμητή από το να το δει και να το συμπεράνει μόνο του. (Και ακόμα πιο πέρα ότι ακόμα κι αυτά που διαβάζουμε πρέπει να τα κρίνουμε και να αποφασίζουμε εμείς αν μας αρέσουν ή όχι και γιατί!) Κι αυτό είναι κάτι που μόνο ένα βιβλίο μπορεί τόσο έξυπνα να πετύχει, γιατί τα ευτράπελα που γίνονται στις παιδικές ταινίες ενώ γνωρίζουν τα παιδιά ότι δεν είναι η «σωστή» συμπεριφορά, κάνουν τα παιδιά απλά να γελάνε και θεωρούν ό,τι συμβαίνει φανταστικό-μη πραγματικό χωρίς κάποια σύνδεση με τη δική τους ζωή – πραγματικότητα.

Στην ιστορία μας, τα παιδιά, αντί να είναι με το μέρος του ήρωα, τον κρίνουν αρνητικά για τη συμπεριφορά του. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν έρχεται η δικαίωση στο τέλος: ο Αλέκος καταλαβαίνει ότι αυτά που έκανε προκαλούσαν πόνο και δυσφορία κι έτσι αποφασίζει να αλλάξει τρόπο και στάση ζωής και πλέον να σέβεται, να υπολογίζει και να συναισθάνεται τους άλλους. Έτσι και ο νεαρός αναγνώστης ενώ στην αρχή έρχεται σε ρήξη με αυτά που συμβαίνουν, βλέπει στην πορεία ότι το καλό και θεμιτό για άλλη μια φορά κερδίζει – κυριαρχεί φέρνοντας έτσι για άλλη μια φορά ισορροπία.    

Την εικονογράφηση της στήλης έχει επιμεληθεί η Πωλίνα Παπανικολάου. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στον σύνδεσμο:

www.polinapapanikolaou.com

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Σχολίασε
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Μπορείτε να είστε πρώτος που θα αφήσει ένα σχόλιο

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.