Μια ιστορία θα σας πω: Λίγο ακόμα…/ Αυτό το ελάφι είναι δικό μου

 

Μία ιστορία θα σας πω…

Λίγο ακόμα…

 

Συγγραφέας & εικονογράφος: Αλέξης Κυριτσόπουλος

Εκδόσεις: Ίκαρος (& Μουσείο Μπενάκη)

Χρονολογία έκδοσης: Απρίλιος 2012

Σειρά: «Αν διάβαζα… ποιητές της γενιάς του ’30»

Ηλικιακή ομάδα: από 5 ετών

 

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας παππούς που του άρεσε να λέει παραμύθια στον εγγονό του. Κι εκείνος, έπαιρνε και ζωγράφιζε και μετά κατέβαινε τον δρόμο που οδηγούσε στη θάλασσα. Εκεί έβλεπε ναυάγια, γοργόνες, χρώματα. Μέχρι που έφτανε η νύχτα και όλα σκοτείνιαζαν. Εκεί που έψαχνε λίγο φως για να βλέπει βρέθηκε στα παιδιά που χόρευαν πάνω από τις φωτιές του Αϊ – Γιάννη και είδε τον ουρανό που ήταν γεμάτος αστέρια μέχρι που έφτασε ξανά στην αυλή του παππού…

 

Αυτό το παραμύθι του Αλέξη Κυριτσόπουλου είναι εμπνευσμένο από το έργο ενός άλλου μεγάλου Έλληνα ποιητή, του Γιώργου Σεφέρη. Οι στίχοι των ποιημάτων του έγιναν εικόνες και συνδέθηκαν όλες μαζί σε μια ιστορία που είναι σαν ένας περίπατος στον τρόπο ζωής και τα έθιμα των ανθρώπων που ζουν στην Ελλάδα. Ό,τι χαρακτηρίζει τους ανθρώπους που ζουν σε αυτόν τον τόπο υπάρχει στην ιστορία και δίνεται με απόλυτη λιτότητα και αναδεικνύει την ομορφιά, τη φαντασία και την αισιοδοξία του λαού αυτού.

Στην ίδια σειρά κυκλοφορούν τα «Βεγγαλικά» που είναι εμπνευσμένο από τη ζωή και το έργο του Ν. Εγγονόπουλου και οι «Περιπέτειες της Ρόζας» που είναι βασισμένο σε ποιήματα του Γ. Ρίτσου.

 

 

 

Αυτό το ελάφι είναι δικό μου

 

Συγγραφέας & εικονογράφος: OliverJeffers

Μετάφραση: Φίλιππος Μανδηλαράς

Εκδόσεις: Ίκαρος

Χρονολογία έκδοσης: Απρίλιος 2013

Ηλικιακή ομάδα: προσχολική ηλικία

 

Ο Γουίλι είχε ένα ελάφι. Δεν το είχε πάντα. Το ελάφι είχε έρθει στον Γουίλι πριν από καιρό και αποφάσισε να το ονομάσει Μάρσελ παρόλο που σκεφτόταν ότι ίσως και να μην ήταν τελικά δικό του απλά και μόνο επειδή είχε πάει σε αυτόν. Η ζωή του Γουίλι με το ελάφι κυλούσε σύμφωνα με τους κανόνες που είχε φτιάξει ο Γουίλι και που το ελάφι πότε τους ακολουθούσε πιστά πότε όχι. Μια μέρα όμως, η έκπληξη του Γουίλι ήταν τεράστια γιατί βρέθηκε μαζί με κάποιον άλλο που θεωρούσε τον εαυτό του ιδιοκτήτη του ελαφιού… Ποιανού είναι τελικά το ελάφι; Και ποιο είναι το όνομα που πραγματικά ακούει; 

 

Η τελευταία αυτή εικονογραφημένη ιστορία του OliverJeffers μάς βάζει στη λογική της ιδιοκτησίας και στο τι ανήκει και σε ποιον. Με τρόπο αστείο αλλά και δίνοντας βάση στην παιδική αφέλεια, ο Jeffersδείχνει τις διαφορετικές πλευρές αυτής της κατάστασης αλλά και τους διαφορετικούς τρόπους που μπορεί κανείς να δει την πραγματικότητα. Ο μικρός ήρωας βγάζει κανόνες συμπεριφοράς επειδή πιστεύει ότι είναι δικό του το ελάφι, το ελάφι απλά συνεχίζει τη ζωή του ενώ οι επόμενοι άνθρωποι που θεωρούν τους εαυτούς τους ιδιοκτήτες προσπαθούν να κάνουν κάτι ώστε να αποδείξουν ότι τους ανήκει και ότι έχουν την εύνοιά του. Παρόμοια και η εικονογράφηση άλλοτε λιτή, άλλοτε πλούσια, αλλά πάντα με έντονο χιούμορ και να αλληλοσυμπληρώνεται με το κείμενο δίνει όλες τις διαφορετικές καταστάσεις που ζει ο Γουίλι στην καθημερινότητά του με το ελάφι.

 

 

Την εικονογράφηση της στήλης έχει επιμεληθεί η Πωλίνα Παπανικολάου. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στον σύνδεσμο: www.polinapapanikolaou.com

 

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Σχολίασε
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Μπορείτε να είστε πρώτος που θα αφήσει ένα σχόλιο

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.