Θέλω να γίνω Άγιος, του Φώτη Θαλασσινού

Τί ίλιγγος ήταν αυτός, περπατούσαμε χθες με τον κολλητό μου Νίκο και είδαμε κάτι πανύψηλους φοίνικες σαν για πρώτη φορά. Αυτούς που βρίσκονται στην πλατεία Μητροπόλεως. Οδήγησαν τα μάτια μας προς τις κορυφές τους, λες και άγγιζαν τον ουρανό. Αιωνόβια δέντρα, σύμβολα της γονιμότητας και του πλούτου. Σύμβολα της ανάτασης, της ενατένισης του ουρανού και του Θεού. Μοιάζει αυτή η τροχιά, που το ίδιο το δέντρο υποβάλλει στον θαυμαστή του και το βλέμμα του, με κλίμακα προς τα πάνω. Προς τα δυσθεώρητα πνευματικά κατορθώματα, προκλήσεις για να κινητοποιηθούμε απ’ την χθαμαλότητα της θνητής ζωής στην άφθαρτη κατάκτηση αυτών που βρίσκονται σε κατακόρυφη απόσταση απ’ τη γη. Και σίγουρα δεν είναι από ύλη. Δονήσεις του μεταφυσικού. Ενέργειες των αρχετύπων. Συλλογικό υποσυνείδητο. Ναι, όλα αυτά ήταν οι φοίνικες, όλα αυτά μου εμφύσησαν στο μυαλό για να καταγράψω. Ο μοναδικός τρόπος που μπερδεύονται τα συναισθήματα μέσα στην γραφή. Κι ενώ νομίζεις ότι κάτι μόνο μπορείς να το νιώσεις στο απόγειο του, έρχεται ή ώρα που περιγράφεις όσα βίωσες με τον λόγο, χωράνε τελικά πολύ περισσότερα σ’ αυτόν. Ο Άγιος Ονούφριος ο Αιγύπτιος ασκήτεψε σε μια καλύβα κάτω από ένα πελώριο φοίνικα. Και όταν πέθανε, ενταφιάστηκε στην σκιά του αγαπημένου του δέντρου. Είναι αυτή η ευθυτενής ανάπτυξη του δέντρου, ο Ονούφριος θέλησε να κοιμηθεί σ’ εκείνο το σημείο που επηρέασε όλη του την ζωή. Είναι μια άσκηση ανόδου το αντίκρισμα του φοίνικα. Μια θύμηση αξεπέραστη πως η ομορφιά βρίσκεται στα ιδανικά και όχι στις μικρότητες.

 

Όλη μου η ζωή είναι ένας υπολογιστής. Ό,τι γράφεται σ’ αυτόν είναι όλος ο κόσμος μου. Αν πάθει κάτι το λάπτοπ μου, μέχρι να φτιάξει, είμαι με ηρεμιστικά. Είναι ο τρόπος που ζω. Η δημιουργία των κειμένων μου, είναι η χώρα που κατεξοχήν ανασαίνω. Όπως ακριβώς και οι περισσότεροι συγγραφείς, έχω κι εγώ το δικό μου μικρό απάγκιο. Αφού αυτός ο πραγματικός κόσμος πιο πολύ με πικραίνει, δεν αφήνω ίχνη πολλά πάνω στην ζοφερή του γη. Η δική μου είναι γεμάτη λέξεις, αφηγήσεις με ήρωες παράξενους, γιατί είμαι παράξενος, αποκλίνουσες συμπεριφορές, είμαι η επιτομή της απόκλισης, αφηγήσεις με μυστήριους φωτισμούς, τα φεγγάρια που βλέπω είναι περισσότερα της Σελήνης, βιογραφίες των δικών μας αγίων, θέλω κι εγώ μια τέτοια βιογραφία. Θέλω ν’ αγιάσω. Η φαντασία μου είναι τόσο δυνατή, η πίστη στην αλήθεια της αλλάζει το φυσικό περιβάλλον. Τους ανθρώπους δεν μπορείς να τους αλλάξεις, επαναστατούν στην όποια προσπάθεια διασάλευσης της βόλεψής τους. Οι εκλεκτοί είναι λίγοι, και περιορισμένος ο χρόνος για να τους εντοπίσεις. Πιο πολύ παρατηρώ. Αναζητώ τη λαγνεία, τον εθισμό, το υποτιθέμενο ξεπεσμό ενός συντρόφου, την παρακμή, ο στίλβων κόσμος δεν είναι καθόλου για ‘μένα. Το επιφανειακό δεν είναι άγιο. Η στοργή των ανεμοδαρμένων ψυχών, είναι στη βούληση τους το αντάμωμα με το συννεφιασμένο ουρανό. Η διάχυτη λάμψη στο ελληνικό καλοκαίρι, μου θυμίζει μια φλογισμένη ατμόσφαιρα. Στο μισοσκόταδο όλα είναι απαλά, δεν νιώθεις με τίποτα την κλιματική αλλαγή. Η υπερθέρμανση του πλανήτη που βιώνεται σαν τσουρούφλισμα και μικρά εγκαύματα, η προϊούσα επιδείνωση στους βαθμούς νοσηρότητας της αλλαγής των μετεωρολογικών. Σαν νεφεληγερέτης, βγαίνω το απόγευμα, πάντοτε ώρες του ημίφωτος, και τότε νιώθω μες στο μούχρωμα ότι μαζεύω νέφη εκεί ψηλά. Τα χρώματα στην συγγραφική μου επιδημιουργία είναι ίδια με των χρωματικών διαθέσεων στις ψυχές των ανθρώπων. Είμαστε γκρίζα πλάσματα οι άνθρωποι. Τραγικοί. Γεμάτοι τραύματα. Το χρωματικό δειγματολόγιο μας συμπίπτει με της φύσης του Φθινοπώρου και του Χειμώνα. Η Άνοιξη και το Καλοκαίρι αλλάζουν τα δεδομένα. Προτείνουν συνθήκες που δεν συνάδουν μ’ αυτές στον εσωτερικό μας κόσμο. Είμαι ένας ειρηνικός βρικόλακας, λατρεύω τις σκιές, τις δροσιές, το ψύχος και τις καταιγίδες. Τους κουρασμένους ανθρώπους, τους μελαγχολικούς, τους ρακένδυτους. Βρίσκω μια ανοιχτή καρδιά σ’ αυτούς και μια αλήθεια πιο κοντά στην αγιοσύνη. Να ρουφάς ζωή απ’ τον αγγελοκρουσμένο ετοιμοθάνατο. Για λίγο μόνο, ύστερα να προσεύχεσαι γι’ αυτόν και όλα να τελειώνουν με μια ευχετική φράση, εσωτερικά «εκφωνημένη», για άμεση αντιστροφή της κατάστασης του. Μες στο κεφάλι μου βρίσκω ομορφιά σε ό,τι κοντεύει να πεθάνει. Μ’ ένα τρόπο που το ψυχορράγημα να κρατά αιώνια, θέλω να βλέπω το λυσιμελές σώμα, το λυτρωτικά παραδομένο στην γνώση του επερχόμενου τέλους, ο θάνατος στις προθανάτιες στιγμές, αντιληπτός ως μέγας ευεργέτης, ως το απόλυτο αναλγητικό, εμπεδωμένος σαν πύλη μεταβάσεως, καθόλου σαν το τέρμα. Εξαγνιστικός.

 

Οι σύγχρονες θεωρίες δεν με νοιάζουν περισσότερο απ’ την συνάντηση μ’ εκείνη την αλκοολική αγία που δεν μπόρεσε να σπουδάσει ποτέ της και έχει κάνει την ιστορία της παραλήρημα. Αυτοί οι άνθρωποι, αχώρητοι σε οποιαδήποτε επιστήμη ερμηνείας, είναι από μόνοι τους μια αμφισβήτηση των θεμελίων του κόσμου. Περιμένω ν’ αγιάσω για να βλέπω την έκπληξη στα μάτια των άλλων, στην οπτική τους επαφή με το άκτιστο φως που θα με κυκλώνει. Είναι ένας ελάχιστος εγωισμός να προσδοκάς την προσοχή των γύρω σου στη θωριά σου. Είναι όμως και κάτι θεμιτό, έχοντας υποστεί τις τόσες ταπεινώσεις, να θες να ξέρεις τί απέγινε η ψυχή σου. Αν σώθηκε μες στα πολλά τα πεδικλώματα, τις πτώσεις , τους διαγκωνισμούς απ’ τους επίβουλους κακούς. Ας φέξει αυτή η άλως των ξεχωριστών στην κεφαλή του κλέους.

 

Βγαίνω απόβραδο γιατί οι άνθρωποι με ακάλυπτα τα δράματα τους, την ώρα που οι άλλοι με τα σιδερωμένα ρούχα μαζεύονται σε μεσοαστικές συνοικίες , εκείνες τις ώρες βρίσκουν χώρους για να συναχθούν και να μιλήσουν για την καταγωγή των χαραγών τους, αίμα και νερό που αναβλύζουν πάνω στη σάρκα τους. Και να που έχω τελικά μπόλικο ζωντανό υλικό να σύρω από το πληκτρολόγιο μου στα βιβλία. Σήμερα το πρωί σκεφτόμουν ποιούς θα βρω για να εντάξω στο δικό μας αγιολόγιο. Πιο έγκυρο απ’ το ορθόδοξο γιατί είναι απ’ τα πονεμένα σπλάχνα μας τούτη η αγιοκατάταξη. Δεν έχει σχέση με ευωδίες και ονειρικές επισκέψεις, οι δικοί μας άγιοι έχουν χαλασμένα δόντια, καμμιά φορά μυρίζουν απλυσιά. Καμμιά φορά σημάδια από λύθρο απλώνονται στο σώμα τους. Αίμα παντού, τεκμήριο της κούρασης μέσα στο άξενο. Αιμορραγώ , το βλέπουν μόνο αυτοί που θέλω να το δουν.

 

Το απόγευμα ένας πανέμορφος μιγάς μετανάστης από Αφγανιστάν, ίσως από Συρία ή Πακιστάν κάνει μια βόλτα μπροστά απ’ το σπίτι μου. Είναι, η ώρα είναι πέντε παρά δέκα, ώρα που πάω για το διάλειμμα μου στ’ αγαπημένο μου καφέ. Είναι τόσο όμορφος, θα ήθελα να μάθω για το ταξίδι του προς την Κω, να μάθω το όνομα του. Φοβάμαι να τον ρωτήσω. Μοιάζει με τον 28χρονο Αφγανοδανό Αχμάντ Ουαλίντ Ρασίντι που οι πορτιέρηδες μαγαζιού στο Γκάζι της Αθήνας ξυλοκόπησαν. Μοιάζει ευγενέστατη φυσιογνωμία, λες και η εξαθλίωση δεν τον άγγιξε στην χώρα καταγωγής του. Έτσι όπως γυρνάει το οικοδομικό τετράγωνο που βρίσκεται το σπίτι μου, προστάτης δορυφόρος άγγελος, αδημονώ πάντα πριν φύγω μην τυχόν και μου χαθεί. Είναι ένα σύμβολο της ομορφιάς, το ζωντανό τοτέμ μου για τον πόθο, μου υπενθυμίζει το νόστο του ανθρώπου για την οικειότητα. Ένας άγγελος στον ορίζοντα της ερημιάς μου, σαν κάποιο δέντρο παρθένο από ματιές βιολόγων και ειδικών επιστημόνων της χλωρίδας, βρέθηκε στους πολλούς κήπους, ωραιότερο απ’ όλα τ’ άλλα και γνωστά. Ανοίγουν πνεύμονες στο άγιο πέρασμα του ξένου. Είναι μια ευφροσύνη για όσους τον κοιτάνε.

 

Χθες την ώρα που έφευγα απ’ το Κασέτα ένα νεαρό τεκνό με κοίταξε ερωτικά. Δεν ήξερα ακόμη ότι μπορούσα να κερδίσω τέτοια βλέμματα. Σήμερα θα πάω και θα κάτσω στην πλευρά που τον είδα. Ίσως ξανάρθει. Το λύγισμα, το βύθισμα στην αμηχανία, έχουμε όλοι χάσει όλων των ειδών ευκαιρίες. Όντας απροετοίμαστοι, αμέριμνοι, βέβαιοι για την προβλεψιμότητα των γεγονότων σε μια μικρή πόλη, καθόλου έτοιμοι για την έκπληξη, κλειδωμένοι για το αναπάντεχο, μαθημένοι και εγκλωβισμένοι στην φρονιμάδα, στην αποφυγή ερωτικών χρήσεων των μαγαζιών που συναθροιζόμαστε και (στην αποφυγή) ανάπτυξης ερωτικού λόγου στους δημόσιους χώρους, καθυποτάσσουμε τα ένστικτα μας σε παρατεταμένη αχρησία, αποξηραίνουμε για την κοινωνική ζωή μας κάθε εμφάνιση ικμάδας. Ο μικρός ερωτιδέας είχε στο πρόσωπο σφραγίδα θεϊκή. Τέτοιες σπάνιες ομορφιές μόνο τις προσκυνάς. Η αγιότητα σκεδάζει όλη σου την υπόσταση και την αναδιοργανώνει για να προσηλωθείς μόνο σ’ αυτή, είναι δύναμη καθηλωτική, παγώνει τον ρου της προσωπικής σου ιστορίας, μέχρι να σε τρομάξει και να φύγεις προς τα ειωθότα και γνωστά. Μόνο όσοι την αναγνωρίζουν επιμένουν.

 

*Στη φωτογραφία εγώ με τους πανύψηλους Φοίνικες της Κω.

 

Κείμενο: Φώτης Θαλασσινός

 

 

 

2 Σχόλια

Σχολίασε
  1. πριν 1 μήνας Βακινα Δραμουντανη

    Μπραβο Φώτη... Ποιος είπε ότι το γκρίζο δεν είναι ομορφιά;; Είναι ο ξεχωριστός τρόπος που μπορείς να απολαύσεις τα χρώματα.. Είναι η ισορροπία ανάμεσα στο μαύρο (πλήρης απουσία τους) και το λευκό (πλήρης παρουσία). Και στις δύο περιπτώσεις δεν τα διακρίνεις... Η συνειδητοποίηση της απουσίας, είναι αυτό που δίνει αξία στην παρουσία.. Κι εμένα αγαπημένες εποχές είναι το φθινόπωρο και ο χειμώνας... Είναι αυτές που φτιαχνουν τα μελλούμενα... Ναι είναι γκρίζα η ανθρώπινη φύση... Και μου αρέσει.. Γιατί είναι η βάση της αναζήτησης αυτογνωσίας, θέωσης, αν σου αρέσει... Το φως που όλα τα κάνει ομοιόμορφα, ισοπεδωτικα, με τρομάζει κι εμένα... Γενικά μου αρεσουν οι αιχμές.. Μισώ τη στρογγυλοποιηση. Δεν υποτιμώ κανέναν, αλλά τη χαρίζω σε όποιον του αρέσει.. Σε εσένα αναγνωρίζω τον άνθρωπο που αναζητά την πραγματωση της αλήθειας του και αυτό από μόνο του είναι πολύ σημαντικό... "παραταιρος ο λόγος ο δυνατός, μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει" που λέει ο ποιητής...

    Απάντησε
  2. πριν 1 μήνας Φώτης Θαλασσινός

    Άλλο ένα γραπτό διαμάντι λόγου. Είσαι πολύ ξεχωριστή Βακίνα και χαίρομαι πολύ που είμαστε τόσο κοντά στον τρόπο που κοιτάζουμε τα πράγματα. Οι κόσμοι μας τέμνονται, μοιραζόμαστε πολλά κοινά εδάφη. Κι αυτό είναι χαρά. Νιώθω οικειότητα σε κάθε σχόλιο σου. Σπάνια τέτοια ανταμώματα.

    Απάντησε

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.