Ο Μαγικός Κόσμος του παιδικού βιβλίου: Τα βιβλία αλλιώς… (Το ποτάμι – Μέχρι τον ουρανό και πίσω)

Το ποτάμι.

Ένα επικό ταξίδι προς τη θάλασσα, Hanako Clulow

Εκδ. Εκδοτική Αθηνών

-Από πού είσαι ποταμάκι;

-Από εκείνο το βουνό.

-Πώς το λέγαν τον παππού σου;

-Σύννεφο στον ουρανό…

Θυμάμαι όταν ήμουν παιδί πόσο μου άρεσε να φαντάζομαι το ταξίδι που κάνει το νερό. Χιονονιφάδες που σκεπάζουν τα βουνά, λιώνουν και γίνονται νεράκι που κυλάει. Σταγονίτσες από σύννεφα φορτωμένα πέφτουν στη γη απαλά και ακολουθούν την ροή του ποταμού. Και το νερό όλο κυλάει.

Η συνεχόμενη κίνηση ήταν αυτή που με γοήτευε και με μάγευε. Πώς να καταλάβει όμως ένα παιδί αυτή την συνεχόμενη κίνηση και το ταξίδι;

Το βιβλίο της Hanako Clulow σε μετάφραση Μαρίας Κούρση μιλάει για αυτό το ταξίδι με ήρωα ένα ψαράκι. Με έμμετρο λόγο η συγγραφέας παρασύρει τον μικρό αναγνώστη στο ταξίδι.

«Πλαταίνει το ποτάμι, ξεχύνεται, ορμάει,

Γρήγορα τρέχει το νερό, μετά αργά κυλάει»

ή

«Κοιμάται η φύση όλη, λάμπει χρυσό το φεγγαράκι

Πηδάει και ξαναβυθίζεται το ακούραστο ψαράκι».

Λέξεις απλές , ρήματα που φανερώνουν την κίνηση και την ακινησία, επιρρήματα που ορίζουν τον χρόνο και τον τόπο, αξιοποιούνται από την συγγραφέα για την δημιουργία ενός κειμένου που απευθύνεται σε αναγνώστες πολύ μικρής ηλικίας.

Η εικονογράφηση είναι το μεγάλο ατού του βιβλίου. Χρησιμοποιώντας ρεαλιστικά στοιχεία, που σε πολλές περιπτώσεις θυμίζουν παιδική ζωγραφική, η εικονογράφος δημιουργεί εικόνες που προσθέτουν λεπτομέρειες στο λιτό κείμενο. Η εικόνα υπερισχύει του λόγου χωρίς όμως να το αποδυναμώνει.

Ο ήρωας του βιβλίου είναι ένα ψαράκι που ταξιδεύει καθώς κυλάει το νερό.

Αλλάζει τοπία, συναντάει καινούριους φίλους, κάποιες στιγμές φοβάται , κάποιες άλλες φορές κουράζεται αλλά δεν σταματά. Βρίσκει πάντα το θάρρος να συνεχίσει το επικό ταξίδι του.

Το βιβλίο έχει ένα έξυπνο τέχνασμα, μία τρύπα. Στη μέση των σελίδων , εκεί που βρίσκεται το νερό-ποτάμι, υπάρχει μία τρύπα από την οποία ξεπηδάει το ψαράκι. Είναι σαν καθρεφτίζεται στο νερό, σαν ξεπηδάει μέσα από τις σελίδες του βιβλίου και να μας καλεί να το συντροφέψουμε στο ταξίδι του.

Το βιβλίο, «Ποτάμι , ένα επικό ταξίδι προς τη θάλασσα» της Hanako Clulow των εκδόσεων Παιδική εκδοτική, είναι ένα τρυφερό παραμύθι , με όμορφες εικόνες και λέξεις. Ένα βιβλίο που σέβεται τους πολύ μικρούς αναγνώστες.

 

 

Μέχρι τον ουρανό και πίσω, Αλεξία Βερνίκου

Εκδόσεις Ίκαρος

-Πόσο με αγαπάς;

-Μέχρι τον ουρανό και πίσω και τρεις κολοτούμπες.

Ένα μικρό κορίτσι και η γιαγιά της παίζουν , γελούν, συνωμοτούν …

Η γιαγιά πριν φύγει το κορίτσι, που το έλεγαν Έλλη , από το σπίτι της , άνοιγε το μαγικό της τσαντάκι και της έδινε μια καραμέλα δίνοντας την , της ψιθύριζε πάντα το ίδιο πράγμα « Αυτή είναι η αταξία της ημέρας μας».

Η Αλεξία Βερνίκου φτιάχνει μια ιστορία για ένα κορίτσι και την γιαγιά της. Για την γιαγιά που την συντροφεύει κάθε στιγμή. Κάνουν αταξίες, παίζουν στο χαλί, φτιάχνουν παζλ, μαγειρεύουν , στολίζουν το χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Η γιαγιά γίνεται σημείο αναφοράς για την μικρή αφού είναι εκείνη με την οποία μοιράζεται τις σκέψεις και τα μυστικά της.

Η μικρή Έλλη μεγαλώνει μαζί με τη γιαγιά της. Το μεγάλωμα όμως τις αλλάζει.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι τα μαλλιά της γιαγιάς ασπρίζουν, ο οργανισμός της γίνεται ευάλωτος και εξασθενεί. Μία μέρα η γιαγιά αρρωσταίνει και λίγο αργότερα πεθαίνει.

Η μικρή Έλλη χάνει την ισορροπία της. Το αγαπημένο της πρόσωπο έχει χαθεί. Μαζί του έχει χαθεί η καθημερινή της ρουτίνα και ότι αυτή αντιπροσώπευε, την σταθερότητα, την ασφάλεια, την ανατροπή και την σκανδαλιά.

Το μικρό παιδί χρειάζεται χρόνο για να αποδεχτεί την αλλαγή στην καθημερινότητά του και να συμφιλιωθεί με την απώλεια.

Η Αλεξία Βερνίκου στήνει μια ιστορία απλή αλλά δημιουργεί εικόνες τρυφερές που δηλώνουν φροντίδα και νοιάξιμο και αποδοχή.

Η Σοφία Τουλιάτου φροντίζει το κείμενο της Βερνίκου και με τη σειρά της αναδεικνύει την σχέση των δύο προσώπων δημιουργώντας μικρά ζωγραφικά στιγμιότυπα.

Το βιβλίο κλείνει με τα εξής λόγια: « Κανένας δεν μπορεί να σου πάρει τις σκέψεις σου και τις αναμνήσεις σου. Και όλα αυτά που κάνατε μαζί γίνονται κομμάτι σου και τα θυμάσαι για όλη σου τη ζωή . Αρκεί να βρεις μια θέση στην καρδιά σου και να τα φυλάξεις εκεί.

Και η καρδιά μας – να ξέρεις- είναι τόσο μεγάλη που χωράει μέσα της όσα θέλουμε , και θα έχει πάντα χώρο και για άλλα».

Οι μνήμες είναι αυτές που μας ακολουθούν και ως ένα σημείο μας καθορίζουν.

Οι αναμνήσεις στα παιδιά χτίζονται από τους ενήλικες. Ο τρόπος με τον οποίο εμείς οι μεγάλοι επιλέγουμε να μιλήσουμε στα παιδιά πολλές φορές είναι καθοριστικός .

Το βιβλίο της Αλεξίας Βερνίκου και της Σοφίας Τουλιάτου μιλάει για την απώλεια και για τον θάνατο χρησιμοποιώντας αισιόδοξα χρώματα και φωτεινές λέξεις.

 

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Σχολίασε
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Μπορείτε να είστε πρώτος που θα αφήσει ένα σχόλιο

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.