Ο Μαγικός Κόσμος του παιδικού βιβλίου: Συνέντευξη (Άντρη Αντωνίου)

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ:

Τι θέματα έχουν τα βιβλία σας;

Αγαπώ το σύγχρονο ρεαλιστικό μυθιστόρημα. Μερικά βιβλία μου είναι χιουμοριστικά και μερικά όχι. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο νιώθω πολύ άνετα να γράφω για τις ηλικίες 9-12 χρονών. Επίσης, με ενδιαφέρει και το εφηβικό μυθιστόρημα, γιατί συνειδητοποίησα πως μου δίνει μεγαλύτερη ελευθερία έκφρασης. Πάνω από όλα γράφοντας επιθυμώ να πειραματιστώ, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως ίσως κάποια βιβλία μου απορριφθούν μελλοντικά από εκδοτικούς οίκους.

Η ενήλικη λογοτεχνία ή η παιδική είναι πιο απαιτητική κατά την γνώμη σας;

Η καλή λογοτεχνία είναι απαιτητική ασχέτως του κοινού στο οποίο απευθύνεται ο συγγραφέας. Όταν γράφεις για παιδιά έχεις να αντιμετωπίσεις και μια επιπλέον δυσκολία: να βρεις μέσα σου το παιδί που υπήρξες κάποτε. Υπάρχει η αντίληψη πως: «Σιγά το πράγμα να γράψεις ένα παιδικό βιβλίο. Οποιοσδήποτε μπορεί να γράψει ένα παιδικό βιβλίο». Αυτός είναι και ο λόγος που ανάμεσα στα τόσα καλά παιδικά βιβλία κυκλοφορούν και άλλα τόσα κακά. Γιατί πολλοί καταπιάνονται με τη συγγραφή παιδικής λογοτεχνίας χωρίς να μελετήσουν το αντικείμενό τους και χωρίς να την αντιμετωπίσουν με τη σοβαρότητα που της αξίζει.

Ποιο είναι το πιο εύκολο και το πιο δύσκολο πράγμα στο γράψιμο;

Για μένα το πιο δύσκολο είναι κάθε φορά το ξεκίνημα μιας καινούριας ιστορίας, αυτά τα πρώτα κεφάλαια στα οποία ψάχνω να βρω τη «φωνή» του πρωταγωνιστή της ιστορίας μου ή του αφηγητή αν γράφω στο τρίτο πρόσωπο. Το πιο εύκολο είναι οι διορθώσεις που κάνω τελειώνοντάς την πρώτη γραφή του βιβλίου. Μου αρέσει πολύ να διαβάζω ξανά και ξανά μια ιστορία που έγραψα, κάνοντας αλλαγές και βελτιώνοντας την ποιότητά της.

Πόσο χρόνο χρειάζεστε για να γράψετε ένα βιβλίο;

Για ένα κείμενο έκτασης 10000-20000 λέξεων χρειάζομαι από μερικές εβδομάδες μέχρι μερικούς μήνες. Υπήρξαν βέβαια και περιπτώσεις που στα καλά καθούμενα μια ολόκληρη ιστορία από την αρχή μέχρι το τέλος εμφανίστηκε στο μυαλό μου με όλες τις λεπτομέρειές της. Τέτοιες ιστορίες μπόρεσα να τις ολοκληρώσω μέσα σε μερικές μέρες. Δυστυχώς, είναι σπάνιο όμως το φαινόμενο αυτό!

Η ανάγνωση είναι ένα θεραπευτικό ταξίδι;

Για μένα σίγουρα είναι και ήταν πάντα. Όταν ήμουν παιδί τα βιβλία είχαν γίνει η συντροφιά μου όταν αισθανόμουν λίγο μόνη. Και με βοήθησαν να ξεκαθαρίσω πράγματα που ήταν μπερδεμένα μέσα στο μυαλό μου. Ως συγγραφέας θέλω να κάνω ακριβώς αυτό για τα παιδιά. Να τους δώσω παρέα αν δεν έχουν. Και να τα βοηθήσω να καταλάβουν πως κι άλλοι άνθρωποι περνούν περίπλοκες καταστάσεις και πως τίποτα δεν είναι το τέλος του κόσμου.

Έχετε συγκινηθεί με ένα βιβλίο που έχετε γράψει ή έχετε διαβάσει;

Ναι, με το τελευταίο κεφάλαιο της ιστορίας που έγραψα κατά τη διάρκεια των διακοπών μου. Είναι μια ιστορία για παιδιά 9-12 χρονών και έχει να κάνει με ένα δύσκολο θέμα. Όσες φορές και να διαβάσω το τελευταίο κεφάλαιο καταλήγω δακρυσμένη κι ας ξέρω πως είναι απλά μια ιστορία που έβγαλα από το μυαλό μου.

Πείτε μας λίγα λόγια για το νέο σας βιβλίο.

Το τελευταίο μου βιβλίο έχει τίτλο «Το καλοκαίρι που μεγάλωσα». Κυκλοφόρησε τον Απρίλη του 2017 από τις Εκδόσεις Κέδρος. Είναι εφηβικό μυθιστόρημα με θέμα την ενδοοικογενειακή βία. Όσο καιρό το έγραφα ένιωθα συνεχώς ανασφάλεια και άγχος πως δε θα κατάφερνα να το ολοκληρώσω ή πως μπορεί να μη χειριζόμουν το θέμα σωστά. Μελετούσα συνεχώς όμως και ήλπιζα πως όλα θα πάνε καλά.

Ποιοι είναι οι μελλοντικοί σας στόχοι;

Θα ήθελα να έχω έμπνευση, χρόνο και διάθεση για να μπορώ να συνεχίζω να γράφω. Θα ήθελα να γράψω περισσότερα παιδικά και εφηβικά μυθιστορήματα και πάνω απ’ όλα να βελτιώνω το γράψιμο και την ποιότητα των δουλειών μου.

Έχετε ήδη κάποια καινούρια ιστορία στο μυαλό σας;

Έχω διάφορες ιδέες που ίσως να μπορούσαν να εξελιχθούν σε ιστορίες. Δυστυχώς, δεν έχω τον χρόνο για να ξεκινήσω κάτι καινούριο άμεσα. Πιστεύω όμως πως ακόμα κι όταν δε γράφουμε στον υπολογιστή μας, οι ιστορίες μπορεί να γράφονται στο μυαλό μας. Μου έχει τύχει να έχω σκεφτεί μια ιδέα, να την έχω αφήσει για καιρό στην άκρηκαι μήνες ή χρόνια αργότερα να εμφανίζεται πάλι μπροστά μου. Πιο ολοκληρωμένη αυτή τη φορά και έτοιμη να μεταφερθεί στο χαρτί.

Πιστεύετε ότι το σχολείο προωθεί τη λογοτεχνία ή μήπως την καταδικάζει;

Δε γνωρίζω τι συμβαίνει στη μέση εκπαίδευση, στη δημοτική όμως πάρα πολλοί δάσκαλοι προσπαθούν να φέρουν τους μαθητές τους κοντά στη λογοτεχνία. Δυστυχώς, τα περισσότερα παιδιά ξοδεύουν πλέον τον ελεύθερο τους χρόνο πίσω από μια οθόνη. Αυτή η ώρα που θα αφιερώσει ο δάσκαλος για να διαβάσει στους μαθητές του είναι για πολλά παιδιά η μόνη επαφή που θα έχουν με τη λογοτεχνία. Γι’ αυτό, ας διαβάζουμε στους μαθητές μας. Λίγη ώρα καθημερινά. Πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους βιβλία. Κι ας μας αφήνει αυτό λίγο πίσω στην ύλη μας. Ίσως γίνουμε η αιτία να αγαπήσει ένα παιδί το βιβλίο. Κι αυτό πιστεύω πως έχει μεγαλύτερη αξία από οποιαδήποτε ύλη κι από οποιοδήποτε μάθημα.

 

 

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Σχολίασε
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Μπορείτε να είστε πρώτος που θα αφήσει ένα σχόλιο

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.