Ο Μαγικός Κόσμος του παιδικού βιβλίου: Παραμυθένιες βόλτες (Μεγαλώνω τη γιαγιά μου)

 

Μεγαλώνω τη γιαγιά μου

Συγγραφέας: Βαγγέλης Ηλιόπουλος

Εικονογράφηση: Κάτια Βαρβάκη

Εκδόσεις: Παιδική Νομική Βιβλιοθήκη

Παρουσίαση: Πάττυ Παπαδήμου

 

Ο Freud έβλεπε στα παραμύθια την επιβεβαίωση της ψυχοδυναμικής θεωρίας. Ο Βαγγέλης Ηλιόπουλος το αποδεικνύει και προσεγγίζει μεγάλα θέματα και αξίες οδηγώντας τρυφερά τον μικρό και μεγάλο αναγνώστη στη γνώση, ασφαλίζοντάς τον συναισθηματικά με σεβασμό και ειλικρίνεια και προσφέροντας του αισιοδοξία και ελπίδα για τη ζωή.

Μια εξαιρετικά επιμελημένη έκδοση αποτελεί το πρώτο βιβλίο της σειράς της Παιδικής Νομικής Βιβλιοθήκης «Μικρά Βήματα Μεγάλοι Δρόμοι».

Συγγραφέας της σειράς ο Βαγγέλης Ηλιόπουλος με μεγαλύτερο άξονα στα έργα του την αγάπη, αγγίζει, στο πρώτο βιβλίο, με κυρίαρχο πάλι τον ίδιο άξονα, το θέμα του σεβασμού και της προσφοράς στην Τρίτη ηλικία.

Ο τίτλος «Μεγαλώνω τη γιαγιά μου» αντιφατικός, παραπέμπει στην αναθεώρηση παγιωμένων αντιλήψεων. Πώς είναι ποτέ δυνατόν κάποιος να μεγαλώνει μια ήδη μεγάλη, τη γιαγιά; Μέχρι τώρα ξέρουμε ότι η γιαγιά είναι αυτή που μεγαλώνει παιδιά κι εγγόνια. Ο συγγραφέας αφηγείται τη δική του ιστορία συστήνοντας μια γνώριμη σε όλους μας «γιαγιά-μαμά». Μια γιαγιά χωρίς όνομα γιατί θα μπορούσε να είναι η δική μας γιαγιά και γιατί οι γιαγιάδες δεν έχουν ονόματα είναι απλώς «η γιαγιά μας». Μια γιαγιά που μεγαλώνει το παιδί των πολυάσχολων κουρασμένων γονιών, μια γιαγιά που στερείται προσωπικές απολαύσεις για τα παιδιά και τα εγγόνια της.

«Δεν μπορώ αφού ξέρεις, μεγαλώνω το παιδί.» Αυτό έλεγε η γιαγιά σε όποια φίλη της τηλεφωνούσε για να βγουν.

Με την ξεκάθαρη ματιά του συγγραφέα αντικρίζουμε μια οικεία πραγματικότητα γεμάτη προσφορές. Η γιαγιά μαθαίνει στο παιδί να περπατάει, να μιλάει, να διαβάζει, το πηγαίνει και το παίρνει από το σχολείο αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι του μαθαίνει να παίζει και να απολαμβάνει τα παραμύθια και τις ιστορίες των βιβλίων.

«Όταν εγώ κουραζόμουν η γιαγιά μου διάβαζε δυνατά τα δικά της βιβλία….του Γιάννη Αγιάννη, του Πιπ και της Εστέλλα, της Ελίζαμπεθ Μπένετ και του κύριου Ντάρσι.»

Σημαντικό είναι να επισημάνουμε εδώ ότι, κατά την διάρκεια της ανάγνωσης της ιστορίας, παρατηρούμε ότι εμπλεκόμαστε ως αναγνώστες με το κείμενο σε μια κοινή κατάσταση, η διάκριση υποκειμένου και αντικειμένου αίρεται με αποτέλεσμα το νόημα να μην είναι πλέον ένα αντικείμενο προς προσδιορισμό αλλά ένα αποτέλεσμα προς βίωση.

Είναι λοιπόν γεγονός ότι η γιαγιά αναλαμβάνει σήμερα την ανατροφή του παιδιού;

Παρότι μέχρι πρότινος οι ίδιοι νέοι γονείς έλεγαν ότι θα βρουν μόνοι το δρόμο τους, στους δύσκολους καιρούς μας πολλοί επιλέγουν τη γιαγιά ως λύση στο πρόβλημα ανατροφής του παιδιού τους, καθώς αποτελεί πρόσωπο εμπιστοσύνης αλλά και ανέξοδη λύση.

Αν λοιπόν επιτυχία ενός έργου είναι να προβληματίσει τότε ναι, ο συγγραφέας εδώ το έχει πετύχει. Πώς το καταφέρνει;

Κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του μικρού αλλά και του μεγάλου αναγνώστη εφόσον ξυπνά την περιέργειά του, κεντρίζει τη φαντασία του, το διασκεδάζει και κυρίως το βοηθά να αναπτύξει τη νόησή του, ψάχνοντας να βρει λύσεις.

«Όταν έψαχνε το βιβλίο της και καταλάβαινε ότι το έχω πάρει εγώ, με κυνηγούσε. Εγώ κρυβόμουν και της φώναζα τη συνέχεια... «βιβλιοκρυφτοκυνηγητό» το λέγαμε.»

Και στο σημείο που κάποιος μικρός «ζωηρός» αναγνώστης, όπως ο ήρωας της ιστορίας που επινοεί συνεχώς καινούργια παιχνίδια με τη γιαγιά του, θα μπορούσε ίσως να βαρεθεί, ο συγγραφέας κάνει την ανατροπή αντιστρέφοντας τους ρόλους!

«Είχα μεγαλώσει όταν η γιαγιά αρρώστησε…Της τηλεφωνούσα και της διάβαζα το βιβλίο της…

…Η μαμά και ο μπαμπάς όπως πάντα δούλευαν όλη μέρα κι έτσι εγώ φρόντιζα τη γιαγιά.»

Με την ανατροπή ο Ηλιόπουλος ενδυναμώνει την ψυχή του παιδιού βοηθώντας το να ανακαλύψει κάποιες εσωτερικές δυνάμεις που θα το βοηθήσουν να αντιμετωπίσει δύσκολες καταστάσεις της ζωής. Οι συνθήκες δεν είναι πάντα εύκολες και ιδεατές. Χρειάζεται λοιπόν να μάθει να αντιμετωπίζει αυτόν τον πολύπλοκο κόσμο μέσα στον οποίο ζει, καθώς επίσης να κατανοεί και να εξελίσσει τον εαυτό του. Για να το καταφέρει αυτό πρέπει να ξεδιαλύνει τα συναισθήματά του, να βάλει σε τάξη τον εσωτερικό του κόσμο και πάνω σε αυτή τη βάση να δημιουργήσει τη ζωή του. Σε αυτό το πλαίσιο συμβάλλει το βιβλίο «Μεγαλώνω τη γιαγιά μου» αφού μπορεί να δώσει στους αναγνώστες ιδέες για την αντιμετώπιση παρόμοιων προβλημάτων που μπορεί να συναντήσουν στη ζωή τους. Τα παιδιά συχνά ταυτίζονται με τους ήρωες των βιβλίων, με αποτέλεσμα να παρατηρούν τον τρόπο που χειρίζονται μια κατάσταση και να την προσαρμόζουν κατόπιν στη δική τους ζωή. Ουσιαστικά, πρόκειται για ένα βιβλίο με ηθική διαπαιδαγώγηση παρουσιάζοντας έμμεσα τα πλεονεκτήματα της ηθικής συμπεριφοράς, όχι με αφηρημένες ηθικές έννοιες, αλλά δείχνοντας αυτό που φαίνεται σωστό και έχει νόημα για το ίδιο το παιδί. Με τέτοιες εικόνες που προσλαμβάνει ο αναγνώστης της ιστορίας μπορεί να ονειροπολήσει και να προσανατολιστεί καλύτερα στη ζωή του.

Διακρίνουμε στη γραφή μια ξεχωριστή αισθητική που είναι στενά συνδεδεμένη με τη συντομία, ίσως ο λόγος περισσότερο πυκνός συγκριτικά με προγενέστερα έργα του ίδιου συγγραφέα. Είναι διάχυτη και σε αυτό το βιβλίο η διάθεση του Β. Ηλιόπουλου να παίξει, να διασκεδάσει και να λειτουργήσει με ένα παιγνιώδη τρόπο απέναντι στον αναγνώστη, προσκαλώντας τον για αναζήτηση περισσότερου νοήματος και σημασίας πίσω από τις λέξεις.

Η ζωγράφος, Κάτια Βαρβάκη, με την τέχνη της διανθίζει τη σκέψη του συγγραφέα με όμορφες εικόνες ενισχύοντας τα συναισθήματα και δίνοντας πνοή στα πρόσωπα της ιστορίας.

Αξίζει να αναφερθεί ότι το βιβλίο προλογίζει η Ίρις Κρητικού και ο ίδιος ο συγγραφέας καθώς επίσης στην τελευταία του σελίδα γίνεται αναφορά στην ηθική, κοινωνική και νομική διάσταση του θέματος.

Ένα βιβλίο λοιπόν για πολλές αναγνώσεις που συστήνουμε ανεπιφύλακτα.

 

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Σχολίασε
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια

Μπορείτε να είστε πρώτος που θα αφήσει ένα σχόλιο

Σχολίασε

Όλα τα σχόλια
Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις απαιτούμενες πληροφορίες (*). Βασικός κώδικας HTML επιτρέπεται.