Οι εθιμοτυπικές συναντήσεις γίνονταν μέσα σε μικρά παρηκμασμένα κουτούκια. Η λάμψη των συμμαθητών, η βακχική τους χαρμολύπη , ο καπνός απ' τα τσιγάρα μετουσιώνανε την παρακμή σε γλυκιά φθορά του χρόνου, όμοια πρός αυτή στα πρόσωπα των ανθρώπων. Ρυτίδες, δίνες στη ζωή. Στο πέμπτο αντάμωμα τους αυτοί οι φίλοι συνειδητοποίησαν πως οι απουσίες ήταν περισσότερες από τις παρουσίες. Όταν ξεκίνησαν να χορεύουν εκείνη τη πέμπτη νύχτα, τη νύχτα των δακρύων στο σεκλέτι, παρατήρησαν πως αριθμητικά δεν έφταναν πια για να κάνουν τις μεγάλες χορευτικές τους αγκαλιές. Οι τρεις παλιοί συμμαθητές ήταν ο πυρήνας που παρωθούσε τους άλλους να συμμετέχουν στα ετήσια καλέσματα. Αυτός ο πυρήνας των μαθητών δρούσε σαν μία πηγή επιρροής, σαν ψυχοδιεγερτικό κάλεσμα για τους άλλους καλεσμένους των γιορτών. Οι τρεις αυτοί συμμαθητές υποδαυλίζανε τις απωθημένες γυμνασιακές αναμνήσεις των υπολοίπων. Κορωμένα κορμιά, φλογισμένες καρδιές σκότωναν ό,τι τους σκότωνε στην καθημερινότητα τους. Θα είχε άδικο αν έλεγε κάποιος πως η τριάδα της οργανώτριας παρέας ήταν ο συνδετικός κρίκος ανθρώπων σκορπισμένων στους τέσσερεις ορίζοντες του κόσμου. Αυτοί αποζητούσαν την κατάνυξη με την παρουσία της ωραίας του σχολείου, της Ντίμα Λυμπέρη. Η Ντίμα ήτανε για τους τρεις ότι ήταν αυτοί για τους υπόλοιπους. Η γυναίκα αυτή υπήρξε στα μαθητικά τους χρόνια ο διακαής ανεκπλήρωτος πόθος τους. Ήταν αυτή που συσπείρωσε τους τρεις τους πρώτα σε παρέα και αργότερα σε μέλη μίας άρρηκτης φιλίας. Η Ντίμα ήταν που κόρωνε τις δικές τους αναμνήσεις απ' το σχολείο. Νοσταλγοί ενός παραμυθένιου παρελθόντος, ιδαλγοί όμορφων αξιών δεν έμενε παρα να κανονίζουν μία φορά το χρόνο να αναπαριστούν τα περασμένα στο παρόν.
Υπήρχε ένα τραγούδι από μία κινηματογραφική ταινία που η Ντίμα χόρευε εξαιρετικά στα μαθητικά τους χρόνια. Οι μαθητές στο ετήσιο εορταστικό τους συναπάντημα έβαζαν πάντα αυτό το τραγούδι για να θαυμάσουν την ελευθερία της Ντίμα στις αιθέριες χορευτικές κινήσεις της και να ανακαλούν όσο πιο πιστά μπορούσαν την ατμόσφαιρα των κοινών τους ζωών στα θρανία. Η Ντίμα ήταν πανέμορφη σε όλες τις ηλικίες της. Την αγαπούσαν αγόρια και κορίτσια. Όταν χόρευε εκείνο το τραγούδι του ξεπεσμού και του θάμβους ήταν σαν να καλούσε τα βλέμματα των συμμαθητών της να συναχθούν επάνω της. Ήταν η ενσάρκωση της δρόσου. Ήταν η γυναίκα που έδινε όλη της τη ζωτικότητα μέχρι και τελευταίας ικμάδας, για να .φτιάξει σ' αυτές τις ετήσιες γιορτές το μαθητικό κλίμα. Ήθελε με το χορό της να θυμίσει σε όλους πως αν υπήρχε λίγος συναισθηματισμός σ' αυτή την καταραμένη γενια οφειλόταν σ' εκείνη.
Κάποια στιγμή στην πέμπτη μάζωξή των συμμαθητών κατέφθασε με βουρκωμένα τα μάτια η αγαπημένη φίλη της Ντίμα. Το νέο της αυτοκτονίας της αγαπημένης όλων διαπέρασε τις σκέψεις τους με τηλεπαθητική ταχύτητα. Η θλιβερή είδηση, σαν τη φωτιά στο οινόπνευμα, απλώθηκε στα σπλάχνα των αντρών και των γυναικών. Η χαμένη γυναίκα αναστήθηκε στα καιόμενα σώματα των παρευρισκόμενων στην ετήσια βραδιά τους. Όλοι ξεκίνησαν να χορεύουν με κινήσεις που έφεραν γνωρίσματα του τελετουργικού χορού της Ντίμα. Και ο χορός αυτός ήταν ένα μνημόσυνο. Μία ιερουργία, ένα χαρούμενο κατευόδιο για την εκδημία της σε μία εποχή που ο άνθρωπος δεν ονειρευόταν πιά. Το τραγούδι που ακουγόταν ήταν το τραγούδι που χόρευε η αυτόχειρας. Υπήρχε χαρά, πίστη στο Θεό που την πήρε κοντά Του σε μια δύστηνη εποχή, και πολύς νταλκάς που οι μαθητές έμειναν μόνοι τους. Χάθηκε εκείνη που ακόμη και στα πενήντα της ήταν ακριβώς ένας χρυσός συνδετικός κρίκος, ο μοχλός που αναμόχλευε τις εφηβικές κοινές εμπειρίες των σμμαθητών. Η καρδιά της καρδιάς της παρέας.
Το βράδυ εκείνο της πέμπτης γιορτής ήταν η τελευταία φορά που όλοι μαζί οι συμμαθητές συναντιώνταν. Η εφηβική ηλικία εξέπεσε στη λήθη μετα το θάνατο εκείνης που τη ζωογονούσε. Με την απώλεια της Ντίμα η ζυγαρία των ζώντων και των τεθνεότων έγερνε υπέρ των πεθαμένων κατά πολύ. Η ανάμνηση της εφηβικής ηλικίας, οι ζωές της παρέας των τριών, τα χαμόγελα μέσα στην τάξη χάθηκαν με τον τελειωμό του αλκοόλ. Ένα ποτήρι σφηνάκι στα χέρια ενός εκ των τριών αντρών έγινε η μεταθανάτια σπονδή στη μνήμη της πεθαμένης. Ο καημός σήκωσε τα χέρια με το ποτήρι στο στόμα του ενός άντρα. Ήπιε μέχρι και την τελευταία σταγόνα απ' το τσίπουρο στη μνήμη της Ντίμα και έπειτα έριξε το ποτήρι στο πάτωμα. Ο ήχος του θρυμματισμού ήτανε η ταφόπλακα της αναπόλησης της εφηβείας σ' αυτή την παρέα που στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ της ως γενιά.
Φωτογραφία: Θοδωρής Πανόριος Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. Καρδάμενα, Κως, 2012
Κείμενο: Φώτης Θαλασσινός Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
